Push the button.

Dinsdag. 10.35. Ze krabt verwoed in haar haar terwijl de deur  in het slot valt. Wind is nefast voor een kort kapsel, ach wat. Hier geraak je trouwens zo maar niet binnen. Ze haalde haar kaart door de kaartlezer … En nog eens … En nog eens. Na negen maanden lukt het haar nog steeds niet om die deur vanaf de eerste keer te openen. Verdorie, komt er ook nog één of andere Zuiders Erasmusstudent in haar nek blazen. Groen licht! En waar heeft ze die verdomde sleutel deze keer gelaten? Erasmus laat haar binnen, after you. Met wat gestamel kreeg ze een stille thanks over haar lippen. Misschien toch eens overwegen om haar CV naar het klooster te sturen. Kon ze overigens ook haar weerbarstig haar in Knokke gaan laten knippen. Gelukkig, hij moet de andere lift nemen. Een walm van Acqua Di Gio prikkelt haar neus, droeg haar vader ook, in de jaren ’90. Toch niet zo hip als hij eruitziet. Ze stapt de lift in …

Mijn haar ziet er nog erger uit dan ik me had kunnen voorstellen, schiet het door haar heen, terwijl ze zichzelf bekijkt in de spiegel van de lift. Zou er een camera achter die spiegel zitten? De liftdeur staat nog steeds open hoewel ze op de knop geduwd heeft. Ze duwt nog eens. Mijn haar wordt er ook niet mooier op. Ze duwt nog een keer. Eindelijk. Ze zoekt haar sleutel alsnog in haar handtas en stapt de lift uit. Ze opent de spuuglelijke oranje deur aan de linkerkant, zoals steeds. Maar die poster van die blote vrouw hing hier vanochtend niet. Zal wel een grap zijn, op deze wijvengang. Er leek wel een bom gebarsten op de gang. Vol ongeloof werd ze een beetje nerveus en beet op haar onderlip. Seksistische moppen geprint in Comic Sans MS bekleedden de zwarte kasten die overigens nergens toe dienen. Een voetbal lag in het midden van de gang. Stunt van het praesidium? Ze loopt naar het einde van de gang, naar de rechterdeur, zoals steeds. Ze neemt haar sleutel, grijpt de klink … Ze hoort gepraat in haar kamer. Mannenstemmen – twee. Nu werd ze echt nerveus. Ze zet een stap naar achter en loopt al lachend de gang weer uit, de spuuglelijke oranje deur door en wacht op de lift. Ze kijkt even goedkeurend naar het plaatje dat recht tegenover de lift hangt en slaat haar ogen ten hemel. Ze haalt opgelucht adem. Typisch.

Je zal je maar van knopje vergissen in die lift.

Book Buying Tag.

Ja, het is weer zover. Ik voelde het opborrelen. Ik zit weer met een liter-EI-r. Het moet alleen nog gelegd worden. Omeletje, iemand? Gedaan met radiostilte, we houden het simpel vandaag! Gevonden op http://www.readabook.nl en vrij over te nemen door u allen, mensheid.

1. Ben jij verslaafd aan boeken kopen?
Neen, maar dat heeft even een nuance nodig. Ik ben namelijk afgekickt. Iets meer dan een jaar geleden maakte ik met mezelf de afspraak dat ik een jaar geen boeken zou kopen (de details kan je hier lezen). En zonder te veel slag of stoot ben ik daar wonderwel in geslaagd. Dus: Was je verslaafd aan boeken? Ja. Ben je verslaafd aan boeken? Ja, maar niet aan boeken kopen.

2. Wanneer koop je meestal boeken?
Ik koop regelmatig boeken voor verjaardagen en voor de rest heb ik niet echt vaste tijdstippen. Dan weer een tijdje niks, dan weer 4 op evenveel dagen.

3. Hoeveel boeken koop je meestal per keer?
Dat hangt er eigenlijk een beetje vanaf, maar ik denk dat het meestal bij eentje per keer blijft. Tenzij het om schoolboeken gaat, dan is het natuurlijk leuker om er als een muilezel uit te zien, niet?

4. Ga je meestal alleen boeken kopen, of met iemand samen?
Ik ga meestal alleen. Je gaat en staat waar je maar wil en je neemt de tijd die je zelf nodig hebt. Het gebeurt wel dat ik samen met andere mensen een boekenwinkel binnenga, maar dan is er zo’n onuitgesproken regel: ‘Doe maar, hé!’ En dan zie je elkaar wel aan de kassa. Als ik gericht een boek kan gaan halen, omdat ik op voorhand weet wat ik wil, ben ik wel eerder geneigd om iemand mee te vragen.

5. Wat trekt je aan in een boek?
Wat niet. Ik ben wel cover- en auteurgevoelig. Ik lees ook de achterflappen en als ik die achterflap vrij snel verwerk, is het boek een grote kanshebber. Ik probeer in de betere boekhandel (maar ik heb niks tegen Fnac of Standaard Boekhandel) ook wel te kijken naar wat het personeel leest, of durf gewoon advies te vragen.

6. Is er een specifiek genre waar je meteen naartoe gaat in een boekwinkel?
Ik heb eerder een patroon, maar meestal bekijk ik de volledige winkel. Ik ga altijd even bij promoties kijken en vervolgens bij wat er uitgestald staat of op één of andere lijst is belang. Dan bekijk ik (literaire) romans en anderstalige boeken. Meestal loop ik de spannende boeken voorbij en kijk ik naar de jeugd- en kinderboeken. Tot slot, loop ik lukraak langs de overige kasten en kijk naar wat me opvalt en leuk lijkt.

7. Koop je boeken liever nieuw, tweedehands of maakt het je niet uit?

Ik heb het allerliefst nieuwe boeken want die zijn écht van mij, maar sinds kort koop ik ook tweedehands en dat bevalt me doorgaans wel. Ik heb onlangs een boek gekocht dat nog in de plastic folie zat voor 6 euro. Maar niks gaat boven een vers gekocht boek dat nooit of te nimmer over de rug mag worden geplooid.

8. Hoeveel geef je gemiddeld uit aan boeken in de maand?
Goh, ik zou het eerst en vooral niet weten. En ten tweede denk ik dat het geen representatief gemiddelde zou zijn. Al is dat natuurlijk wel een serieuze tegenstelling.

9. Heb je jezelf wel eens een boek-shopverbod opgelegd?
Ja, en met succes afgerond!

10. Hoe lang duurt het voordat je aan een boek begint nadat je hem hebt gekocht?
Dat hangt er vanaf. Ik heb boeken in de kast staan die ik al jaren wil lezen. Ik probeer meestal voorrang te geven aan gekregen boeken, zodat ik tenminste tegen de gulle gever kan zeggen wat ik ervan vond.

11. Koop je liever meerdere voordelige, dunne boeken, of één duur, dik boek?
Ik sta er niet zo bij stil. Ik probeer te kopen wat me interesseert en kijk ook wel naar de soort uitgave: is het een paperback of een hardcover en hoeveel is de meerprijs?

12. Heb je nog iets te zeggen over je boekverslaving?

Volgens mij is het een gezonde verslaving. Dat verdient een hoofdstuk… Of twee.

Lezersbrief.

Dag Yasmin,

Ik mail je omdat me iets van het hart moet. Eigenlijk loop ik er al jaren mee verveeld, maar nu houd ik het niet langer meer vol. Al jaren sta ik aan je zij. Soms vergeet je me, dan heb je me weer hoognodig. Vooral tijdens de zonnige zomermaanden. No hard feelings trouwens, tijdens de zomermaanden heeft iedereen plots weer tijd om met vrienden uit lang vervlogen tijd op te trekken, zo ook jij! Ik ben blij dat we het keer op keer goed met elkaar kunnen vinden. Of toch niet?

Eigenlijk is er nooit echt een klik geweest, toch? Het was meer van moeten? Omdat het niet anders kon. We hadden geen andere keuze, laat het ons daar op houden. En ik heb je nooit laten vallen. Jij mij wel. Eigenlijk was jij niet zo’n goed maatje. Jij liet me vallen, ik deed jou pijn. Soms tot bloedens toe. Misschien moeten we er maar mee ophouden? Maar ach, jij bent zo halsstarrig dat je steeds naar me terug komt. Heb je dan nooit uit het verleden geleerd? De wondjes heelden wel, maar waarom zag je het niet als een teken?

Maar goed, daarom dus deze mail. Ik heb er echt schoon genoeg van. Weet je, nu je 21 bent en je je voor de eerste keer met mascara en lipstick in het openbaar begeven hebt (serieus, alleen al daarvoor zou ik nooit meer met je willen omgaan), is het tijd dat we er mee ophouden. Na al die jaren was het duidelijk dat je niet bijleerde. Steeds weer de foute dingen doen om jezelf te kwetsen, neen. Het is genoeg geweest…

Word volwassen, bijt op je tanden en koop een epileerapparaat, een scheermes is niks voor jou, je bent te hardhandig om dit op gepaste wijze af te handelen. Na al die jaren, nog steeds…

Met vriendelijke groet,

Venus Gillette

Madebygup.

Tijdens de examens heb ik echt nood aan beloning. Sinds kort heb ik een nieuwe beloning! Ik heb de laatste tijd de smaak van het webshoppen (een beetje) te pakken en heb een paar webshops verzameld. Ik heb nog niet echt tijd gehad om ze tot op het bot uit te kammen, maar www.mademygup.nl is een hele leuke! Ik  ben misschien wel van plan om iets te bestellen voor een verjaardag.

1. Drinkmarkers snorremans: €4,95 voor 6
2. Papertown: €11,95
3. Macaronopbergdoosjes: €4,95 voor 4
4. Meetlat revolver: €7,50
5. Armband: €14,95
6. Retro telefoon: €55

 

A child can ask questions that a wise man cannot answer.

‘Hoe kan je dat nu doen? Kinderen stinken!’

Ja, dat is een reactie die ik af en toe wel over me heen krijg. Sinds mijn 15e is er geen vakantie voorbijgegaan of ik was te vinden in het bijzijn van kinderen. Slim, minder slim, mooi, minder mooi, aanhankelijk, minder aanhankelijk, rijk, minder rijk, … You name it. En neen, ik vind het niet vies om een kleuter te helpen na zijn grote boodschap op het wc. Het heet zeep, en ik gebruik het nadien om mijn handen te wassen. Ik hou van kinderen. En ja, ik beken. Ik vind het ook vies wanneer ik een jongetje zijn appeldoosje zie volkwijlen om het vervolgens in kruimels te rollen om het vervolgens weer af te likken. Ja, dat is vies. En ja, daar krijg ik kippenvel van.

Maar kinderen zijn een dankbaar publiek om mee te werken. Ze laten het merken wanneer ze je ‘werk’ (lees: je speelt er een spelletje mee) goed doet en wanneer ze het leuk vinden. En meestal laten ze het ook merken wanneer het ze niet zint. Ideaal. En ja, het houdt me jong. Een hele namiddag dansen in een twijfelend zonnetje. Plots vind ik K3 zo leuk! En de kinderen vinden mij ook plots veel leuker wanneer blijkt dat ik het hele dansje van Oya Lélé ken! ‘Ja, juf, nog eens!’ ‘Ik ben geen juf hoor, de juffen zijn er op school. Dit is geen school.’ ‘Oké, juf…’

Het kan ook lastig zijn, want kinderen zijn niet zo goed in afstand bewaren. Het liefst houden ze met z’n allen je hand vast of komen ze op je schoot zitten. Ik was heel verbaasd toen ik na mijn half uur pauze opnieuw op het toneel verscheen en een klein jongetje op me kwam afgerend: ‘Juuuuuuuuuuuuuuuuuf, ik heb je gemist!’

En wat ik misschien nog wel het leukste aan kinderen vind, zijn hun fantastische uitspraken. Hieronder even een bloemlezing van uitspraken die ik (voornamelijk) dit jaar op mijn ‘werk’ gehoord heb.

‘Robbe, de juf houdt van Anderlecht!’
‘Ja, juf? Vind jij Anderlecht leuk?’
‘Anderlecht is wereldkampioen van België, hé juf?’

(Senne komt uit de zandbak gelopen en zoekt zijn schoenen)
‘Wauw, Senne, die zijn leuk!’
‘Ja, juf! Kijk, ik heb een nieuwe schoen…’ *Hij kijkt heel serieus, wijst naar zijn andere schoen en zegt:* ‘En deze is dezelfde!’

‘Juf, wat ben jij aan het eten?’
‘Dat zijn kleine tomaatjes. Kerstomaatjes.’
(Het jongetje dat tegenover me zit, mengt zich in het gesprek. Hij kijkt in zijn doosje, naar zijn kleine druifjes)
‘Heb ik kersdruifjes, dan?’

Maar goed, terug achter de boeken nu!

Un jour à Bruxelles.

Voor mijn 21e verjaardag kreeg ik van twee nichten een dagje Brussel cadeau. Ik was al eerder in de boekhandel Filigranes geweest, maar ook deze keer kon een bezoekje niet ontbreken (foto’s en eerder verslag vind je hier)! En ja, opmerkzame lezer, ik had toch een boekenpact? Ik ging toch een jaar geen boeken kopen. En dat heb ik ook niet gedaan. Ik heb ze niet gestolen. Neen, ik had een boekenbon, dus dat telt niet. Naar goede gewoonte aten we eerst een cakje en dronken we iets om vervolgens tussen de boekenrekken te snuisteren. De boekenwinkel is voornamelijk Franstalig en heeft een kleine Engelse afdeling in de kelder.

Traditiegetrouw zocht ik twee Engelse boeken (Why happy when you could be normal van Jeanette Winterson en My family and other animals van Gerald Durell) en twee Franse, waarvan één kookboek (La cuisine facile des étudiants) en één roman (Son frère van Philippe Besson). Tot slot kocht ik ook nog een nieuwe agenda want mijn vorige liep op zijn einde. En ik ben gezwicht. Je hoort me al komen, ja, ik heb een Moleskine gekocht. Au. Ik ging dat nooit doen. Want da’s geldverspilling, da’s zo duur, da’s helemaal zijn geld waard! Ik kocht een rode die 18 maanden aan mijn zijde kan staan. Ik koos een rood, gelijnd exemplaar en ik ben er echt helemaal verliefd op!

Daarnaast gingen we ‘s middags eten in een vegetarisch restaurant in hartje Brussel. Voor een vaste prijs kon je volop van het lekkere buffet genieten. Vervolgens bezochten we nog enkele winkeltjes waar ik anders nooit zou komen, want zeg nu eerlijk, jij die Brussel niet kent, winkelen in Brussel is winkelen in de Nieuwstraat en de straten daarrond. Net zoals winkelen in Antwerpen voor onwetenden gelijkgesteld is aan winkelen op de Meir. Bij Bensimon kocht ik ook nog onderstaande housecase. Ze heeft nog niet het verdiende plekje in mijn kamer opgeëist, maar dat komt zeker nog goed!

Win-winsituatie.

Ik ben zo’n persoon dat tot vervelends toe met bijna elke winactie meedoet. Ik speel al jaren elke maand mee op de site van Stabilo. Oké, als ik er morgen de pret niet meer van inzie, is dat ook gedaan. Maar een echte winnaar? Neen, dat ben ik niet. Ik heb nog nooit een auto of wereldreis gewonnen. Maar de afgelopen maand, dames en heren, won ik twee dingen. In dezelfde week. Geen grap!

 

Via Makecupcake won ik een limited edition haarlak. Heel gek, want ik denk dat ik Frauke nog maar pas een weekje volgde toen.

http://www.makecupcake.be/2012/06/new-in-lovin-it-mademoiselle-infinium.html

En last, but not least… Het kwam pas deze week mijn richting uit, dus daarom heeft het zo lang geduurd voor ik erover blogde. Dankzij Kimsje won ik dit armbandje van Bababzou!

http://www.kimsje.be/win-armbandje-van-babazou/

Very superstitious, the devil’s on his way.

Bijgeloof is iets wat niet in mijn woordenboek staat. Eigenlijk wel. Het is dat begrip waar ik nogal lacherig over doe. Iemand die weinig vertrouwen in de mensheid en zichzelf heeft, is bijgelovig. Hoe kan je nu de stuipen op je lijf krijgen als je een zwarte kat ziet? En oké, ik beken: Ik vind het niet fijn om onder een ladder te lopen. Maar da’s eerder omdat ik niet wil dat er een pot verf op mijn hoofd terechtkomt. En toch waren er de afgelopen tijd twee voorvallen waarbij ik een gek gevoel kreeg. Zou vrijdag de dertiende er dan toch voor iets tussenzitten? Het heeft niks te maken met bijgeloof, maar vreemd was het wel.

Zoals ik in mijn vorige post al liet vallen, heb ik www.2ehands.be onlangs ontdekt en heb er enkele dingen op gezet om te verkopen. Waaronder twee pakketten MD’s. Die heb ik in een duister verleden moeten kopen voor een opleiding die ik amper gestart was, laat staan met succes afgerond heb. Er kwam een bod op en ik doe ze zaterdag op de bus – hoera voor extra centjes! Ik ben onlangs ook grote fan van TimeHop. Elke dag wordt me gemeld wat ik vorig jaar, op dezelfde dag deed. En net op de dag dat mijn ‘deal’ met de MD’s rond was, kreeg ik het volgende in mijn mailbox:

 Niet echt eng en ik heb die nacht perfect kunnen slapen, maar ik zat wel grijnzend achter mijn laptop toen ik het mailtje las… Maar er was nog dat andere gekke voorval. Omdat ik vakantiewerk doe in mijn eigen dorp kan ik elke dag fijn met de fiets naar mijn werk. Nu ja, fijn is maar hoe je het bekijkt. Dankzij het prachtig zomerweer in dit land ben ik al meer uitgeregend dat dat ik bruine benen aan mijn fietstocht heb overgehouden. Maar goed, ik krijg er extra centjes voor! Toen ik vorige week opnieuw naar huis reed, bedacht ik bij mezelf dat ik eigenlijk nooit iemand zou kunnen helpen om de weg te tonen. Ik ken mijn weg degelijk genoeg, maar vraag me niet naar een straatnaam. En dus fietste ik bewuster naar huis: ‘Dit is de Kerkstraat’ en ‘Ah, dit is de Lindelaan waar ik mijn moeder zo vaak over hoor praten, dus hier in deze straat zou X wonen’. En gelukkig deed ik dat! Twee dagen later, op weg naar mijn werk, werd ik semi-klem gereden door een vrouw. Zij was op zoek naar de Lindelaan en vroeg zich af of ik haar kon helpen. Ik moet er echt als een gek uitgezien hebben want ik kon het grijnzen niet laten. Serieus?

De mensheid en de wereld, dat zit toch vreemd in elkaar?

(*Oh ja, de straten waren uiteraard niet de Kerkstraat en de Lindelaan)

I want to break free.

Twee maal per jaar is het zover. Ik start mijn pc op en zoek op Youtube het Queennummer I want to break free op. En oh ja, volume volledig open. Vreemd ritueel, maar het werkt. Ik ben niet echt een rommeltype maar zoals het spreekwoord zegt: Stof kruipt waar het niet gaan kan . Dus het was tijd dat ik daar wat aan veranderde. Ik ruim dan al mijn kasten deftig op en gooi alles wat ik de afgelopen 6 maand niet heb aangeraakt weg. mijn krantenbak maak ik alweer leeg en lees relevante artikels en gooi al de rest weg. Wat gek dat ik dacht dat ik tijd ging hebben om al die artikels te lezen…

http://weheartit.com/entry/31895368

Ik zit nu helemaal proper in mijn  kamer en het voelt elke keer zo goed! Alle stofrandjes op mijn kasten zijn verdwenen en mijn kasten zijn weer mooi opgeruimd. Ik heb trouwens voor de eerste keer spullen op www.2ehands.be gezet.

Verder is de vakantie niet echt aan het lopen zoals ik het gepland had, maar zeker leuk! Ik wilde lezen, lezen en lezen. Ondertussen heb ik al enorm fijne momenten gehad met fijne mensen, ga ik elke dag met plezier werken, maar wat heb ik nog niet gedaan? Lezen, lezen en lezen. Ik denk dat ik mezelf ga verplichten om elke dag een hoofdstuk te lezen tot ik niet zonder kan.

Peek at the week 4.

Deze week:

1. Gingen mijn ouders een weekendje weg en kreeg ik dit schattige blikkendoosje met koekjes.
2. Won ik op http://www.makecupcake.be/ deze limited edition haarlak.
3. Werd mijn Kubbspel geleverd
4. Bakte ik voor mezelf en mijn zusje pannenkoeken
5. Moest ik naar school om een taak te bespreken. Ik kreeg een 14
6. Kocht ik deze zonnebril… Bij Zeeman.
7. Ging ik voor de eerste keer shoppen tijdens de solden.
8. Dit is het motief van mijn nieuwe handtas die ik datzelfde weekend op de kop tikte
9. Detail van de tweede handtas die ik kocht.