Mijn kamer staat vol met herinneringen. Foto’s, souvenirs, boeken, kaartjes, … En toch vond ik bij het rondkijken geen enkele herinnering geschikt voor dit stukje. Wat heeft het dan voor zin dat je zulke dingen bijhoudt? Ik kan deze dingen ook niet in de vuilnisbak kiepen. Ik houd aan die dingen omdat ze me aan iets doen denken. Vicieuze cirkel – check!
Herinneringen maken mij doorgaans pas aan het lachen op een onbepaald moment. Als ik aan het fietsen ben en ik plots aan iets moet denken. Dan blijft een lach niet langer uit. Goderdegod, wat was ik toen gelukkig. Iets maakt me aan het lachen als ik aan het chatten ben en we plots één van onze dolle momentjes oprakelen. Lachen, gieren, brullen. Tranen in mijn ogen. Ik ga compleet met de grond gelijk als ik samen met een vriend(in) een verhaal aan iemand anders vertel! Hopelijk blijft m’n onderbroek droog – dit is echt hilarisch. Dat soort herinneringen zijn voor mij de beste – degene die je je nog herinnert op een onbewaakt of onverwacht moment.
In de vakantie ben ik doorgaans een slechte ontbijter en dat was dus nu ook het geval. Ik at enkele rijstkoeken met gezouten boter – simpel, maar echt lekker! Ik dronk een tasje melk en las de krant!
Over de tentoonstelling vertel ik jullie morgen trouwens meer!
