Maandagavond 26 september. 18.30. Computer aan. Het besef dat je morgen naar school moet. Voor het eerst in 3 maanden weer les volgen. Damn. Morgen om 6.45 loopt de wekker af. Onherroepelijk, niet nog even de wekker afduwen, binnen vijf minuten probeer ik op te staan, ik heb vakantie, het maakt niet uit dat ik een half uurtje later uit bed ben. Ontbijten? Om 11 uur, graag, zo hoef ik ‘s middags ook niks meer te eten. Ontregeld. Neen, niets van dat alles. De regelmaat roept, steeds harder en harder en harder. Tot mijn hoofd ervan duizelt.
Toen ik gisteren mijn rugzak aan het klaarzetten was – wat ik trouwens telkens onmogelijk vind voor elke eerste les van een bepaald vak. Wat neem ik mee, papier of mijn laptop? Heeft die persoon een degelijke cursus? Of is het een bont allegaartje? Dit bezorgt me teveel stress, ik wou dat ik in de HEMA rekken kon gaan vullen tot het einde der tijd. – gebeurde het. Hoe kon het ook anders. Mijn mooie, bruine Dakinerugzak met roze bloemen begaf het. Uitgerekend op 26 september, de avond vóór de eerste schooldag. Uiteraard. Gewoon omdat ik Yasmin D. heet. Uiteraard. Gewoon om mijn persoonlijke, innerlijke, onzichtbare maar voelbare grens af te tasten. Ach wat. Ik organiseerde dus een opknapbeurtje met veiligheidsspelden – very sexy. Zo kon ik zeker vriendjes scoren op mijn eerste schooldag – Oops die had ik al, gelukkig maar!
En oh, wat was dat pijnlijk toen vanmorgen om 6.45 de wekker afliep. Met mijn mooie rugzak met speldjes nam ik om 7.36 de trein. En driewerf, het transport (want zo voelde het ook dames en heren, wat zaten we daar opeengepakt, lekker zwetend, als varkens, als sardientjes, als hardwerkende, moeë studenten en werkmensen) verliep niet vlekkeloos. Een mooie vuurdoop voor dit nieuwe academiejaar. Ik had het niet durven dromen. ‘Dames en heren, gelieve ons te verontschuldigen voor het ongemak, maar door een defecte trein tussen Antwerpen-Berchem en Antwerpen-Centraal, staat onze trein stil.’ Echt? Oh, ik dacht dat onze trein gewoon even een rustpauze nam. Gelukkig kan ik nog even verder lezen in mijn Trilogie, geen stress, het is vak… Shit, de eerste les komt op de helling te staan. Even I. op de hoogte stellen, zij weet vast nog niet dat de NMBS al 500 jaar op tijd rijdt, behalve vandaag. Wat jammer hé! ‘Dames en heren, de vertraging van onze trein loopt op tot ongeveer 18 minuten, gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.’ Ach, wat zijn 18 minuten als je bezig bent aan 3 maand vak… Shit, ik ben hopeloos te laat voor de eerste les! Zelfs als ik naar de aula ren, ben ik hopeloos te laat. En wat moet ik met jouw verontschuldigingen, mevrouwtje? Een rugzak kopen misschien?
Na de lessen ging ik dus nog snel even de stad in om een rugzak te kopen. En dat werd de volgende. Een Vans-rugzak voor 40 euro. En cliché, cliché, je raadt het nooit, in het echt is hij mooier dan op de foto! Mijn nonkel had de volgende boodschap toen ik in zijn café aankwam met een nieuwe rugzak: ‘Oh, dan kan je het nieuwe seizoen goed beginnen! Want er is niks dat zo goed kuist als een nieuwe borstel!‘ Het ruikt hier naar Bond zonder Naam! Volgens mij denkt hij trouwens ook dat ik bij een voetbalploeg zit ofzo, seizoen?
