Madebygup.

Tijdens de examens heb ik echt nood aan beloning. Sinds kort heb ik een nieuwe beloning! Ik heb de laatste tijd de smaak van het webshoppen (een beetje) te pakken en heb een paar webshops verzameld. Ik heb nog niet echt tijd gehad om ze tot op het bot uit te kammen, maar www.mademygup.nl is een hele leuke! Ik  ben misschien wel van plan om iets te bestellen voor een verjaardag.

1. Drinkmarkers snorremans: €4,95 voor 6
2. Papertown: €11,95
3. Macaronopbergdoosjes: €4,95 voor 4
4. Meetlat revolver: €7,50
5. Armband: €14,95
6. Retro telefoon: €55

 

Cupcakes, as in dressed up muffins.

Weet je hoe je populairfactor pijlsnel de hoogte in krijgt bij je bijna 15-jarig zusje? Even laten weten dat je cupcakes gaat maken. Gewoon omdat het vakantie is, omdat het lang geleden is én vooral ook omdat het ontspannend is en je het leuk vindt! Lees al kwijlend het recept, dweil het van de vloer en bakken maar!

1. Ingrediënten voor 12 dressed up muffins: 3 eieren, 115 g zachte boter, 225 gr fijne suiker, 125 ml melk, 180 gr gezeefd zelfrijzend bakmeel, 1 tl vanille-essence, 100 g pure chocolade, in kleine stukjes, 1 el cacaopoeder

2. Verwarm de oven voor op 160°C. Leg 12 papieren vormpjes in je muffinplaat. Roer de eieren los in een middelgrote kom, voeg de boter en suiker toe en klop luchtig op. Roer de melk, het bakmeel en de vanille erdoor. Voeg de overige ingrediënten toe. Klop het beslag twee minuten met een mixer tot het licht en romig is. Verdeel het beslag over de vormpkes en bak de cupcakes 18-20 minuten. Laat ze afkoelen en zet ze op een rooster.

3. Nodig voor de topping: 100 gr pure chocolade in kleine stukjes, 30 gr zachte boter, 75 ml slagroom, decoratiemateriaal. Verwarm intussen de chocolade en de boter in een pan. Roer tot je een glad mengsel krijgt. Neem het van het vuur en roer de room erdoor. Laat 10 minuten rusten en breng het vervolgens met een vork aan op de cupcakes. Decoreer naar believen – of verras je zus met een bambicupcake!

Uit: Cupcakes en Muffins

Weapons of mass creation.

Reeds jàren heb ik notitieboekjes in huis. De ene gekregen, de andere gekocht. Maar binnen de perken. Papier hoeft niet duur te zijn. Maar nooit heb ik ze gebruikt. Dat was niet nodig, ik onthoud het wel, of sla het snel even op in mijn gsm – want oh, die dingen kunnen werkelijk alles! Koken, iemand? Ik vond het beschadiging van zo’n mooi boekje. Ja, meneer, er staan wel koetjes op, dat behoort tot de verzameling, niet tot de gebruiksvoorwerpen van alle dag, capiche? En dan plots merk je dat je hersenen je in de steek laten. Dan zit je naar de wordpresstekstvak te staren en denk je na. Je denkt aan die ene keer dat je op de trein zat en echt een geniale openingszin had voor een blog. Het was die keer dat die man naast me een krant zat te lezen en zijn neus ophaalde bij het lezen van een modeartikel: ‘Viel te mager!’ Het was ook die keer toen de trein vertraging had – neen, wacht, dat is altijd zo.

Maar het kwam niet meer. Kreeg ik meer geniale ideeën zodat ik er steeds meer vergat? Of werd ik gewoon oud? Of was het allebei. Goh, ja, goed, dan maar een notitieboekje. Ja, meneer, er staan wel koetjes op, en ik wéét dat het tot de verzameling behoort, maar wat dan nog? Kon ik dit boekje wel mishandelen en martelen met mijn krabbels, want toegegeven, mijn geschrift is niet om aan te zien. Bij mij heeft het alfabet 25 letters. De r en de n zijn namelijk dezelfde. Binnenkort reduceer ik dat gegarandeerd tot 24, want de k en de h zijn ook aan het versmelten.

En dan komt er een dag waarop je het boekje vergeet en beseft dat je niet meer zonder kan, met of zonder krabbels. Daar gaat het geniale idee. Vervolgens raak je geïrriteerd omdat het boekje maar 8 cm op 10 cm meet en het veel te klein is. Wat moet ik daarmee? Eén zin per pagina? Dan moet je op zoek naar iets nieuws. En dan heb zomaar twee boekjes, zonder dat je er erg in hebt. Eéntje voor korte zaken als quotes, boektitels, liedjes, websites die je tegenkomt in krantjes, in de les, … en ééntje voor blogideeën. En dat tweede, meneer, behoort niet tot de verzameling maar is gewoon een saai atomaschriftje, A5, graag. Om mijn liter-EI-r, kwijt te geraken, flauw, ik weet het, maar heel effectief.

Voor mij hoeft het niet per se een boekje met goudband, of perkament, of digitaal iPad, -Pod, -Phone, -Whatever te zijn. Papier, graag, van welke kwaliteit ook… Und mucho! Dan kunnen we tenminste de creatieve duizendpoot uithangen, whenever, wherever…

Naar aanleiding van de Moleskinediscussie op internet.

I’m a postcrossing genius.

Oké, als ik heel bescheiden mag wezen: Ik ben gé-ni-aal. Echt. Een beetje. Veel. Gewoon. Geniaal. Echt. En bescheiden. Dat ook.

Half november maakte ik kennis met postcrossing. Het moet een vrijdagavond geweest zijn. Ik kwam terecht op www.postcrossing.com en werd meteen blij. Wat een geniaal idee! Net zoals ik. Aangezien ik klaarblijkelijk de enige op heel deze planeet was, die nog nooit van postcrossing gehoord had, kon ik niet achterblijven. Meeloper als ik ben, Taal- en Letterkundestudent zijnde – het kon niet anders. ‘s Anderdaags had ik afgesproken met mijn grootmoeder om samen wat te gaan eten. Ik vroeg haar of we eerst even langs het postkantoor konden langsgaan, om wat postzegels te kopen. ‘Postzegels, ik heb er eentje in mijn auto liggen, altijd bij. Eentje met den Albert!’

‘Neen, dat gaat niet, het moeten er internationale zijn.’ Twee ogen in mijn richting. Dan maar even uitleggen wat Postcrossing is.

De eerste kaartjes gingen op de post en de eerste kaartjes vielen in de bus. Ik stak ze in een fotoalbum, zo eentje met individuele mapjes en een wit bubbelig tussenschotje. Ik zette de voorkant vooraan en stak maar één kaartje per mapje, zodat ik met enige moeite door het witte tussenschotje kon lezen. Hmm… Niet goed genoeg voor die nieuwe hobby van mij…

Ik ging verder met mijn zoektocht, passeerde langs mijn vrienden Google, Weheartit, Pinterest, … Maar nergens vond ik de geschikte opbergmethode… Tot ik wat schoolspullen nodig had en in het Hema-aans paradijs belandde. Ik vond er foto-mapjes. Ze zien eruit als gewone A4-hoezen voor bladen, maar hebben twee vakjes per mapje en er passen dus twee foto’s in. Langs de zij- en onderkant is er plaats voor een kaartje waar je iets kan opschrijven. Eureka!

Ik vond mezelf de geniaalste en kocht meteen een setje. Daar zouden dan 20 kaarten in passen. Ik stak alle kaartjes in een map van Miss Piggy die te mooi is om steeds over en weer te zeulen naar school – ik wil niet dat ze vuil wordt of beschadigd raakt, en begon te sorteren. Op de kaartjes schreef ik de verzenddatum en de aankomstdatum. Onderaan vermeldde ik ook nog het land. Als er grotere kaarten toekomen, stop ik ze in een A4 mapje.

Ik vond mezelf, en ik herhaal, gé-ni-aal. Tot ik op Google begon te zoeken op foto-etui Hema of iets dergelijks. Weg geniaalheid. Die sukkels waren me voor geweest. Waarom had ik het dan niet gevonden voor ik zélf op dat geniale idee kwam?

In elk geval, ik vind mezelf ondertussen al terug geniaal…

Postcrossing

Petra postte onlangs een blogbericht over postcrossing. Ze had een kaartje gekregen voor Halloween. Uiteraard kende ik Postcrossing niet doordat ik altijd een millenium achterloop op de rest van deze wereld. Jullie wereld draait gewoon sneller dan de mijne, jullie draaien door. Maar goed, alle gekheid op een stokje… Ik sloeg even aan het surfen richting postcrossing.com en welke geniale kop heeft dat verzonnen? Ongelofelijk! Het is een manier om kaartjes te ontvangen van de hele wereld en ook eveneens post de hele wereld rond te sturen.

Dat maakt mij als talenstudent erg blij, het is een manier om het geschreven woord nieuw leven in te blazen (sprak de blogger, belachelijk, Yasmin, belachelijk). Maar goed ik word gewoon blij van boeken, kaartjes, notitieboekjes, blaadjes, memootjes, … En dus ook van postcrossing.com. Ik maakte meteen een account aan en vroeg gelijk 5 adressen op. De morgen daarna stond ik in het postkantoor en gingen mijn kaartjes op de post. Nu ben ik in blijde verwachting… Ik hou jullie zeker op de hoogte!

Doen jullie ook aan postcrossing? Hebben jullie al leuke dingen ontvangen?

 

Laughing so hard, no noise coming out, so you sit there clapping like a retarded seal.

One down, one to go. Herexamens. Zucht. Je werkt je een heel academiejaar uit de naad, waarbij er al enige zweetvijvervorming te merken valt ter hoogte van de oksels, waarbij er enig vet haar te bespeuren valt, waarbij je beenhaar bijna zo lang wordt als je hoofdhaar en waarbij je sociaal leven voorgoed met vakantie lijkt én toch bleek het niet voldoende. Ik moest het twee keer opnieuw proberen. Niet slim genoeg, niet hard genoeg gewerkt, niet goed nagedacht – wie zal het zeggen. Hier zit ik dan, eind augustus, in mijn joggingbroek en oversized trui, onsexy te wezen. Ik drink geen water uit een glas maar uit een fles, ik drink geen kopje thee maar een hele pot. En je zit echt te lang achter je bureau als je rug in elke positie pijn doet, je knieën schreeuwen om van elkaar gehaald te worden én als je echt om het minste begint te lachen. En in die fase zit ik nu dubbel en dik. Tijdens mijn vrije momentjes schuim ik youtube af, op zoek naar humor.

Deze politicus moet dus zorgen dat het goed gaat met ons land. Let ook vooral op Erik van Looy, quizmaster der quizmasters.

De twee grappigste stukjes uit één van de beste series ooit gemaakt.

Beeld eens een hit uit!

Vlaanderen, zijn dialecten en reality-tv!

Bieber has left the building!

Mijn dagelijkse youtubehit om door mijn cursus te geraken!

Wat als, een Vlaams comedyprogramma. Wat als iedereen dacht als een duif?

Wat als getallen niet bestonden?

Alles kan beter, een panelprogramma uit de jaren ’90. Hoe omgaan met storingen op tv?

Belgiës mooiste in Villa Vanthilt.

Belgiës mooiste was op donderdag 18 augustus te gast in Villa Vanthilt. Deze talkshow vindt elke zomer plaats vanuit een huis dat wordt neergeplant op één of andere markt in ons landje. Dit jaar staat dat hok van presentator Marcel Vanthilt in Roeselare. Ik had onze miss alleen nog maar op foto gezien en had slechts een klein interviewtje met haar gelezen. Naar eigen zeggen kan ze het goed uitleggen en studeert ze daarom rechten. Ik had hier mijn bedenkingen al bij, maar ik wilde niemand veroordelen.

Ik heb de verkiezing zelf niet gevolgd dus kan ook niet zeggen hoeveel gewicht er in de schaal lag van de andere kandidaten. Justine de Jonckhere is zeker een mooie dame, maar een beetje de traditionele schone. Maar verder ga ik er geen oordeel over vellen.

In Villa Vanthilt stond ze voor een moeilijke opgave, ze moest standhouden tussen twee rotten in het vak; presentator Marcel Vanthilt en creatieve duizendpoot Bart Peeters. Deze laatste is mijn favoriet der favorieten! Over het algemeen hield ze stand, al was het kantje boord. Volgens mij heeft ze nog enkele mediatrainingen nodig en zou ze meer inhoud moeten geven aan haar uitspraken.

Desalniettemin vond ik het een geslaagde uitzending, al kwam dit grotendeels door Vanthilt en Peeters. Maar het was erg amusant hoe gedreven die mannen zijn en hoe ‘gewoon’ zij het zijn om live uit te zenden. Mocht lands mooiste gevraagd worden bij iemand die veel minder ervaring had, zou ze door de mand gevallen zijn.

Instead of cleaning the house, I just turn off the lights.

Over het algemeen ben ik iemand die erg ordelijk is. Ik kan er niet tegen als ik een kast open trek en de hele inhoud dondert naar beneden. Dat is ook de reden waarom dat op m’n kamer nooit zal gebeuren. Verder kan ik heel makkelijk afstand doen van bepaalde zaken. Als ik besluit om m’n kasten op te ruimen (lees: nog ordelijker maken dan ordelijk) dan heb ik geen moeite om dingen weg te gooien die ik bijna vergeten was.

Ik ben ook gek op tijdschriften en tijdschriften lezen. Maar als je graag tijdschriften leest, heb je ook al snel een overvloed aan papier. Een hele tijd geleden kwam ik op het idee om a.d.h.v. de interessante artikels een eigen schriftje te maken. Ik nam een oud schrift (dan werd dat ook ineens nuttig gebruikt!) en plakte het vol met ‘Flair-afbeeldingen’ om dat Flair op dat ogenblik mijn favoriete tijdschrift was. Ik plastificieerde de buitenkant en begon ‘nuttige’ artikels uit te knippen en in het schrift te plakken. Recepten, leuke boekenrecensies, internetlinks, handige weetjes, … knipte ik allemaal uit en plakte ze in het schrift. Ondertussen moet ik al bijna een nieuw schrift zoeken omdat het bijna helemaal gevuld is - ik gebruik sinds kort ook artikels uit andere tijdschriften.

Leuke plaatjes uit tijdschriften bewaar ik in een doos om kaften, agenda’s, … op te leuken! Kortom, alles op zijn plaats en een plaats voor alles

Music on, world off.

Een hele tijd geleden kon je bij ons weekblad Humo een hoofdtelefoon sparen. Het koste me helemaal niks – zij het een beetje moeite. Ik schreef me online in zodat ik een hoofdtelefoon kon gaan halen in ruil voor een spaarkaart. Vijf weken lang knipte ik keurig alle puntjes uit en plakte ze op m’n kaart.

Tot nu toe heb ik de hoofdtelefoon alleen nog maar getest. Hij doet het prima. Ik ga hem pas echt in gebruik nemen als het nieuwe academiejaar begint (en dat mag van mij gerust nog even duren!). Op de fiets gebruik ik namelijk mijn Ipod en de daarvoor bestemde oortjes. Met die oortjes kan ik dan slechts één kant insteken zodat ik ook het verkeer nog hoor.

De hoofdtelefoon is dan een leuk ding voor op de bus en op de trein. Hieronder een foto. Wat vinden jullie ervan?

Men seldom make passes, at girls who wear glasses

Ik ben een brildrager. Hoewel, ik ben opnieuw een brildrager.

Sinds het vijfde middelbaar moet ik dat ding dagelijks op m’n neus schuiven. Ik koos voor een bruin metalen exemplaar met aan de binnenkant appelblauwzeegroen. ‘Heel erg fris en uniek’, klonk het. Ja, dat zal best. Maar ík was wel diegene die ‘s winters met aangedampte glazen de steenweg moest oversteken, ik was wel diegene die tijdens het spelen met kinderen bang had dat het glas in m’n ogen kapot zou springen en me blind zou maken. Maar ik was ten minste erg fris en uniek. Nu ja…

Je hoort het al, ik was niet echt goed in het brildragen, ookal kon ik een fris en uniek montuurtje wel verdragen. Mijn glazen waren constant vuil en om één of andere gekke reden bleef die bril nooit een hele dag op m’n neus staan en duwde ik hem soms van m’n neus af. Ik had er mooi genoeg van en koos voor lenzen. Eureka, wat een bevrijding.

Lenzen indoen is echt de moeilijkste sport die ik ooit beoefend heb. Ik kegelde m’n bril in het brillendoosje en droeg hem alleen ‘s avonds in bed tijdens het lezen. Na een half jaar had ik eindelijk de nodige skills om lenzen binnen het kwartier op m’n oogbol te leggen en me niet suf te moeten zoeken in de lavabo. Waarom bleef ik niet bij m’n fris en uniek montuur?

Tijdens de afgelopen examenperiode gunde ik mijn ogen wat rust en droeg dus opnieuw m’n bril. Je kan eigenlijk beter stellen dat ik mezelf wat rust gunde omdat ik het oh zo beu was om steeds met die lenzen te liggen klooien. Ik haalde mijn fris en uniek montuur weer vanonder het stof. En klaarblijkelijk meer dan terecht, want daar waren de complimenten terug!

Omdat het nu solden zijn, besloot ik om een extra montuur te kopen, zodat ik kon afwisselen. En zo geschiedde. Omdat mijn andere bril toch voornamelijk bruin was, wilde ik een kleurrijk montuur. Ik paste en paste, maar geen enkel kleurrijk montuur scheen me te staan. Mijn oog viel op een zwart montuur van Versus – wat bij Versace hoort, maar daar kwam ik pas later achter. Hoewel mijn voorkeur naar een kleurrijk model ging, ben ik heel blij met m’n nieuwe bril.

Mijn lenzen heb ik toch niet in de vuilnisbak gekeild, want ik draag ze nog voor als ik ga sporten, werken, … Maar dus liever, brillen maar.

De foto’s bovenaan en onderaan links zijn foto’s van mijn nieuwe bril. Onderaan in het midden en rechts zijn foto’s van m’n oud montuur.