Book Buying Tag.

Ja, het is weer zover. Ik voelde het opborrelen. Ik zit weer met een liter-EI-r. Het moet alleen nog gelegd worden. Omeletje, iemand? Gedaan met radiostilte, we houden het simpel vandaag! Gevonden op http://www.readabook.nl en vrij over te nemen door u allen, mensheid.

1. Ben jij verslaafd aan boeken kopen?
Neen, maar dat heeft even een nuance nodig. Ik ben namelijk afgekickt. Iets meer dan een jaar geleden maakte ik met mezelf de afspraak dat ik een jaar geen boeken zou kopen (de details kan je hier lezen). En zonder te veel slag of stoot ben ik daar wonderwel in geslaagd. Dus: Was je verslaafd aan boeken? Ja. Ben je verslaafd aan boeken? Ja, maar niet aan boeken kopen.

2. Wanneer koop je meestal boeken?
Ik koop regelmatig boeken voor verjaardagen en voor de rest heb ik niet echt vaste tijdstippen. Dan weer een tijdje niks, dan weer 4 op evenveel dagen.

3. Hoeveel boeken koop je meestal per keer?
Dat hangt er eigenlijk een beetje vanaf, maar ik denk dat het meestal bij eentje per keer blijft. Tenzij het om schoolboeken gaat, dan is het natuurlijk leuker om er als een muilezel uit te zien, niet?

4. Ga je meestal alleen boeken kopen, of met iemand samen?
Ik ga meestal alleen. Je gaat en staat waar je maar wil en je neemt de tijd die je zelf nodig hebt. Het gebeurt wel dat ik samen met andere mensen een boekenwinkel binnenga, maar dan is er zo’n onuitgesproken regel: ‘Doe maar, hé!’ En dan zie je elkaar wel aan de kassa. Als ik gericht een boek kan gaan halen, omdat ik op voorhand weet wat ik wil, ben ik wel eerder geneigd om iemand mee te vragen.

5. Wat trekt je aan in een boek?
Wat niet. Ik ben wel cover- en auteurgevoelig. Ik lees ook de achterflappen en als ik die achterflap vrij snel verwerk, is het boek een grote kanshebber. Ik probeer in de betere boekhandel (maar ik heb niks tegen Fnac of Standaard Boekhandel) ook wel te kijken naar wat het personeel leest, of durf gewoon advies te vragen.

6. Is er een specifiek genre waar je meteen naartoe gaat in een boekwinkel?
Ik heb eerder een patroon, maar meestal bekijk ik de volledige winkel. Ik ga altijd even bij promoties kijken en vervolgens bij wat er uitgestald staat of op één of andere lijst is belang. Dan bekijk ik (literaire) romans en anderstalige boeken. Meestal loop ik de spannende boeken voorbij en kijk ik naar de jeugd- en kinderboeken. Tot slot, loop ik lukraak langs de overige kasten en kijk naar wat me opvalt en leuk lijkt.

7. Koop je boeken liever nieuw, tweedehands of maakt het je niet uit?

Ik heb het allerliefst nieuwe boeken want die zijn écht van mij, maar sinds kort koop ik ook tweedehands en dat bevalt me doorgaans wel. Ik heb onlangs een boek gekocht dat nog in de plastic folie zat voor 6 euro. Maar niks gaat boven een vers gekocht boek dat nooit of te nimmer over de rug mag worden geplooid.

8. Hoeveel geef je gemiddeld uit aan boeken in de maand?
Goh, ik zou het eerst en vooral niet weten. En ten tweede denk ik dat het geen representatief gemiddelde zou zijn. Al is dat natuurlijk wel een serieuze tegenstelling.

9. Heb je jezelf wel eens een boek-shopverbod opgelegd?
Ja, en met succes afgerond!

10. Hoe lang duurt het voordat je aan een boek begint nadat je hem hebt gekocht?
Dat hangt er vanaf. Ik heb boeken in de kast staan die ik al jaren wil lezen. Ik probeer meestal voorrang te geven aan gekregen boeken, zodat ik tenminste tegen de gulle gever kan zeggen wat ik ervan vond.

11. Koop je liever meerdere voordelige, dunne boeken, of één duur, dik boek?
Ik sta er niet zo bij stil. Ik probeer te kopen wat me interesseert en kijk ook wel naar de soort uitgave: is het een paperback of een hardcover en hoeveel is de meerprijs?

12. Heb je nog iets te zeggen over je boekverslaving?

Volgens mij is het een gezonde verslaving. Dat verdient een hoofdstuk… Of twee.

Uitstapje Brussel.

Vorige week ging ik een dagje naar Brussel (om precies te zijn ging ik twee dagen naar Brussel, één keer op woensdag en één keer op vrijdag). Vrijdag hadden we niet echt een doel. We wilden gewoon gezellig wat flaneren lang winkeltjes en ik wilde absoluut Filigranes binnengaan om voor de laatste keer boeken te kopen. Wat ik daar gekocht heb, kan je hier zien. Nu wil ik jullie graag iets meer vertellen over de dag zelf.

We wilden graag ‘s morgens vroeg de bus nemen, maar we hoorden op de radio dat een aantal buslijnen gingen staken. Dat heb je dan, 1 maand niet meer op een bus gezeten én precies dan, als het een zorgeloze dag zou moeten worden… Ach, ik heb ondertussen geleerd dat je je best niet meer druk maakt in het openbaar vervoer. We reden dus naar het station, waar we wachtten op de bus, mocht die niet komen konden we nog steeds de trein nemen. Gelukkig, een bus!

Doordat onze nicht moest werken tot ‘s middags gingen we maar even wat shoppen in de Nieuwstraat en een kop chocomelk drinken. Winkeltje in, winkeltje uit. En toen botste ik op die pareltjes van schoenen, hoera! Mijn moeder had een foldertje ontvangen van een outletstore. Altijd interessant voor een handvol dames, maar het viel wat tegen… De outlet was volgens mij al zo lang open dat alle leuke kleren al weg waren. Wat overbleef waren kleine maatjes en marginale blouses! Jammer… Daarna wandelden we gewoon wat door de stad en liet I. ons leuke plekjes zien.

Tour et taxis is een voormalige opslagplaats in Brussel en is volledig gerenoveerd. We liepen er helemaal alleen en de foto’s liegen er niet om. Het was erg mooi om te zien. Ook daar dronken we weer iets, dat hadden we wel verdiend, want we hadden al ettelijke uurtjes gestapt.

Op weg naar Filigranes kwamen we bovenstaand standbeeld tegen, erg leuk.

Dames en heren, boekenliefhebbers. Hou je vast aan de takken van de mast, want jullie zullen me de komende minuten even gaan haten. Het boekloos jaar is sinds vorige week vrijdag van start (en ja, ik hou het al een week vol!) gegaan na een mooie afsluiter in Filigranes. Maar wat is nu in godsnaam Filigranes. Wel, een pareltje. Een echt pronkstuk voor mensen die van gedrukt papier houden. Je gaat er binnen en zover je kan kijken zijn er boeken. Gelukkig (in mijn geval) waren 98% van de boeken Franstalig (ja, het is Brussel mensen) of ik had de hele winkel leeggeroofd. Er is een klein Engelstalig gedeelte dat zich bevindt in de kelder, heel leuk. Zoals ik eerder al liet weten kocht ik vier boeken, 2 Franse en 2 Engelse. Wat erg leuk is, is dat er ook een eetgelegenheid is, in het midden van de boeken! Je kan dus een taartje eten of cupcakes kopen, een koffietje drinken of liever een fruitsapje? Mensen nemen er een boek uit het rek, beginnen hun eerste pagina’s te lezen en na een natje en een droogje, lopen ze met het boek naar de kassa. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel boeken bij elkaar gezien. Gelukkig had ik al een agenda, want ik had nooit kunnen kiezen uit hun assortiment! Ik vond dit een ideale afsluiter (of moet ik zeggen begin?). Kooploos boekjaar? Of boekloos koopjaar? Here I come!

‘s Avonds gingen we eten in De Skievelat, waar ik echt een fantastisch lekkere, vegetarische pasta, heb gegeten. Kortom, het was echt een heel leuke dag!

Dat moet mij weer overkomen – foutje van de firma

In mei was er bij Humo een actie, Literaire Reuzen. Hierbij werd een boekenpakket verkocht voor niet veel geld. De boeken waren Nederlandstalige literaire hoogstandjes. De Monstertrilogie, Het verdriet van België, Het Schervengericht, De Kapellekensbaan (+ Zomer te Ter-Muren). Ik ben al een tijdje bezig in De Monstertrilogie. Deze pil van meer dan 800 bladzijden is echt een pareltje. Maar in mijn exemplaar, zit er een fout – en daar kwam ik vanochtend op uit…

Vanaf pagina 560 herneemt het boek opnieuw naar pagina 241 tot pagina 300 en gaat dan weer verder vanaf 621. Het is erg vervelend dat ik er nu pas op uit kom. Als ik dit op voorhand gezien had, kon ik meteen met mijn boek naar de winkel én was ik er overigens ook niet in begonnen! Ik zit voorlopig nog aan pagina 434, dus ik kan nog wel even doorlezen.

Ik mailde dus meteen naar Humo om te vragen of mij geen nieuw exemplaar kon worden toegestuurd. Ik zette bovenstaande foto’s in bijlage. Ondertussen (lees: terwijl ik dit vreemde voorval aan het bloggen was) kreeg ik al een antwoord! Ik heb mijn adres moeten opgeven en ze gaan me een nieuw exemplaar opsturen! Hoera!

Oh ja, ik heb er overigens voor gekozen om mijn 30 days challenge te vermoorden wegens niet leuk!

I like big books and I can not lie.

Gisteren lag ik in mijn bed te lezen, toen ik me plots losmaakte uit mijn comfortabele positie en in mijn boekenkast staarde. Welk boek zal ik lezen als deze uitgelezen is? Die van M., die ik mocht lenen en al minstens 3 maand om aandacht vraagt, de nieuwe boeken uit de bib – die zes, weet je nog -, maar welke dan? Dumas? Die van die onbekende schrijfster. Ik liet mijn blik glijden over de jeugdboeken die ondertussen zo boos op me zijn, omdat ik hen nog nooit gelezen heb… Ik besefte dat ik uitkeek naar mijn pensioengerechtigde leeftijd (Lieve Yasmin, je studeert nog honey!) zodat ik gewoon boekjes hoef te lezen…

Toen hoorde ik kleine stemmetjes vanuit de boekenkast in onze gang. En als ik mijn oren nog iets beter spitste hoorde ik helemaal in de verte ook kleine stemmetjes. Volgens mij kwamen ze vanuit onze woonkamer. ‘Lees mij, lees mij’, scandeerden ze. God, dit was hopeloos… Waarom had ik het zo ver laten komen?

Ik maakte een afspraak met mezelf. Op 16 september ga ik voor de laatste keer dit jaar boeken kopen. Ik doe dit in een prachtige winkel in Brussel waarover ik zeker een stukje zal bloggen. En daarna is het finito. Niet om mezelf te kwellen, of om mezelf af te leren om te lezen. Integendeel. Waarom dan wel? Ik heb ze geteld, dus het is een vaststaand feit en geen ruwe schatting. Hier in huis staan net geen 100 (!) boeken die ik niet gelezen heb. Om even te nuanceren zijn er meer dan 100 die ik wel gelezen heb.

 

Als ik gedurende een jaar geen boeken koop en leen, dan geef ik mezelf de kans om dat flinke aantal al minstens even flink te kunnen reduceren. Wanneer mensen me vragen wat ik graag wil hebben voor mijn verjaardag, nieuwjaar, … zal ik minder snel het woord boek in de mond nemen. Niet om mezelf te kwetsen, maar om mezelf te beschermen zeg maar. Want eerlijk gezegd zijn er nog duizenden andere dingen die ik kan gebruiken, maar waar ik het geld niet aan besteed omdat ik het liever in literatuur steek. Het Boekenfestijn dat begin december naar Mechelen komt, zal dus dit jaar zonder mij doorgaan. Het lijkt me erg pijnlijk, maar ik kan gewoon niet rondlopen op een plaats waar boeken zijn, waar ik er geen mag kopen of vastnemen. In elk geval duurt het nog enkele maanden en kan ik me er mentaal op voorbereiden!

Toch nog even een laatste nuance. Als mensen mij spontaan een boek cadeau doen (en die kans is tamelijk groot), zal ik me niet onderwerpen aan rituele boekverbrandingen of iets dergelijks. Dan zeg ik vriendelijk dankjewel en is het yaymoment waarschijnlijk dubbel zo groot als normaal! Een tweede uitzondering zijn schoolboeken. In mijn richting moet er heel wat aangekocht worden en eveneens gelezen. Het is niet de bedoeling dat mijn studie lijdt onder deze afspraak met mezelf. Het is trouwens ook niet de bedoeling dat ik eronder lijdt! Het is de bedoeling dat ik binnen een jaar gelukzalig kan terug kijken op het afgelopen jaar.

Zomerhuis met zwembad.

Zij die mijn boekenrecensies lezen, weten dat die nogal vaak erg summier zijn. Ik vind zelfs niet dat je van een recensie kan spreken… Ik houd het niet zo kort omdat ik een luie doos ben, die geen tijd wil nemen om een uitgebreid verslag te schrijven maar ik houd het wel kort omdat ik jullie het plezier van een nieuw boek niet wil ontnemen. Niemand heeft er wat aan als jullie een boek gaan lezen waarvan je in een notendop al weet wat er in staat…

Zomerhuis met zwembad kwam na die kanjer van Het Diner. Ja, Herman Koch legde de lat voor zichzelf erg hoog, want ook ik had Het Diner verslonden! Niet letterlijk, dames en heren, het gaat hier over een boek. En voor mij heeft hij het zichtbare plafond niet gehaald. Maar dus, even nuanceren, want ik lijk erg goed in het afbreken van boeken tegenwoordig. Voor jullie me een zeur gaan vinden…

Ik vond het een erg onderhoudend boek met een goede verhaallijn en een constant gevoel van hu-wat-gaat-er-nu-gebeuren-lees-sneller-ik-houd-het-niet-wat-zit-daar-weer-achter. Het is een verhaal door de ogen van een huisdokter met een gezin. De dokter vertelt over zijn praktijk en zijn patiënten, de dingen die hij minder leuk vindt om te doen op gebied van onderzoeken en over zijn gezin en vrienden. Daarbovenop behandelt hij ook nog eens enkele thema’s als homofilie, pedofilie, euthanasie, … De zinnen zijn doorgaans heel kort maar samen met enkele mooie vergelijkingen en beeldspraken blijft dat perfect in evenwicht. Ja, ik raad jullie het boek aan!

Ik zat alleen even te zeiken omdat ik Het Diner beter vond. Maar Literatuur is geen exacte wetenschap – zo blijkt alweer, want mijn moeder vindt Het Diner minder goed. Mocht je Het Diner nog niet gelezen hebben, raad ik je aan om eerst de rode turf te kiezen en dan pas de blauwe! Indien je die blauwe al achter de kiezen hebt en hem goed vond, zal je Zomerhuis met zwembad zeker ook een goed boek vinden!

De vierde gestalte.

Pieter Aspe is Vlaanderens bekendste misdaadauteur. Hij schreef al tientallen boeken en ze verkopen als zoete broodjes – reeds meer dan 1,3 miljoen boeken gingen over de toonbanken. Omdat ik Taal- en Letterkunde studeer én omdat ik nog nooit een boek van Aspe gelezen had, én omdat ik een principe heb dat zegt dat ik elk boek hier in huis moet gelezen hebben, besloot ik om dit boek te lezen.

Dit bleek niet echt bepaald de gepaste motivatie want ik vond het echt een heel erg slecht boek! De verhaallijn is net goed genoeg om een spannend jeugdboek mee te vullen. Na een moord op een jonge vrouw komen Van In en zijn team al snel in de wereld van het satanisme terecht. Vele intriges volgen elkaar op. Volgens Aspe zal dit waarschijnlijk het ideale recept zijn tot succes – maar helaas – de intriges werden te oppervlakkig uitgewerkt, vond ik. Ik heb liever twee intriges die de nodige details en diepgang bevatten…

Misschien moet ik toch even van dit principe afstappen!

De gedachte.

Hoe vaak overkwam het me niet dat ik op de trein aan het reizen was en ergens in een blaadje, dat al door alle andere treinreizigers van die dag bepoteld was, een slagzin zag staan die ik de moeite waard vond om te onthouden. Hoe vaak overkwam het me niet dat ik een vriendin de titel van een boek hoorde vermelden en het me later niet kon herinneren? Hoe vaak overkwam het me niet dat ik iets opsloeg in een lege sms op mijn gsm om het te kunnen onthouden. Juist, ik kan legio voorbeelden bedenken.

Ik besloot dan maar om een notitieboekje én een (vaste) pen in mijn handtas te steken. Wanneer ik van handtas wissel, gaan deze twee voorwerpen mee de nieuwe tas in. En ik gebruik het tegenwoordig regelmatig, mijn notititeboekje! Ik moest mezelf er eerst even van overtuigen, want was dit notittieboekje niet veel te mooi om in te schrijven, of moet ik zeggen krabbelen? Ja, dat was het inderdaad. Maar het was ook veel te mooi om stof te vergaren én al minstens even mooi om misschien in de vergetelheid te geraken. Dit geldt ook voor de pen. Ik kreeg de pen op mijn 18e verjaardag van mijn grootmoeder en op het lipje aan de bovenkant staat 18 jaar. De pen is een spiegelend vlak. Zo wordt deze pen ook voor mooie dingen gebruikt.

Ik doopte je om tot ‘De gedachte’ waarvoor ik me liet inspireren door een vaste rubriek in De Morgen die ik heel erg graag lees. Ik zie de mensen op de trein soms vreemd opkijken als ik plots als een gek iets zit te noteren in jou buik. Maar ik zie ook vaak blikken van herkenning of blikken die me bevestigen dat ik het goed bekeken heb – hey, dat wil ik ook! Ik ben dankbaar dat je steeds bij me bent!

Hebben jullie iets gelijkaardigs?

De Boekendief.

De Boekendief van Markus Zusak speelt zich af tijdens WO II en het verhaal wordt verteld door de dood. Hij schetst het leven in nazi-Duitsland. De dood raakt gefascineerd door Liesel, een dertienjarig meisje dat in de Himmelstraat woont. Liesel is gek op boeken en steelt die regelmatig omdat haar pleegouders er geen geld voor hebben.

Het boek was veelbelovend doordat de commentaren op de kaft van het boek echt lovend waren. Ik was dus in blijde verwachting. Bovendien raadde een medestudente me het boek aan. Doordat zij me al eerder goede tips had gegeven, was ik extra benieuwd.

Het was een beetje een anti-climax. Het boek leest helemaal niet zo vlot en het was helemaal niet zo goed geschreven als ik aanvankelijk dacht. Hierbij weet ik niet zeker of het aan de vertaling lag of aan het boek in ‘t algemeen. Het is een speciaal perspectief waaruit het verteld wordt, en toch kon het me niet echt bekoren.

Verder had het boek regelmatig inspringingen, zoals je er eentje op onderstaande foto kan zien. Dit waren vaak losse gedachten of beschrijvingen. Doordat ze zo kort en bondig én ingesprongen worden gegeven, verliest het boek regelmatig samenhang. Volgens mij had Zusak deze losse flarden even goed in het boek kunnen verwerken tot een mooi geheel. Ik lees heel erg graag boeken over WO II, maar deze kon me niet echt bekoren.

Over bibbezoekjes en lurkende bloggers.

Het kwaad is geschied. Het hek is van de dam. Er valt geen land meer te bezeilen.

Ik weet niet in hoeverre sommigen onder jullie mijn blog volgen maar ik maakte laatst met mezelf een afspraakje: Lieve Y., we gaan niet meer naar de bib tot ik alle boeken die hier in huis liggen om mijn aandacht schreeuwen de nodige aandacht gekregen hebben. Dat werkte… Tot op het ogenblik dat de leentermijn van een boek dat ik voor school had geleend, verstreken was. Ik zag die keer 3 boeken staan die ik echt moest lezen. En zo gaat het altijd… Helaas!

Maar nu is het echt helemaal naar de knoppen! Ik ging daarnet naar de bib om die 3 boeken terug te brengen én 2 cd’s te halen – over cd’s was er toch niks afgesproken? En het is ook absoluuuuuuuuut geen achterpoortje om dan toch nog even in de buurt van boeken te komen! Want ik lees helemaal niet graag… Ik begon pas écht graag boeken te lezen toen ik pijltjes zag staan die in de richting wezen van zo’n vierhonderd volwassen- en jeugdboeken. En de pijltjes vertelden mij… DAT ER EEN BOEKENVERKOOP WAS, EN DAT ALLE BOEKEN VERKOCHT WERDEN AAN EEN EURO!

Ik begon als een gek te rommelen en een selectie te maken. Het liefst had ik die boeken allemaal meegenomen en gezegd dat ik dan achteraf de boeken die me niet interesseerden wel zou terugbrengen! Oké, mijn selectie bestond op een bepaald ogenblik uit 10 boeken… Maar helaas, mijn tas was te klein én ik had geen fietszakken bij. Ik reduceerde met pijn in het hart mijn stapeltje boeken naar 2. Brandende liefde van Jan Wolkers en Lori Lansens’ De weg naar huis. Voor 2 euro dus. Ik was dan ook vreselijk blij toen ik naar de scanner liep om mijn boeken in te leveren en 2 cd’s te lenen. En mijn hart maakte een vreugdesprongetje, want ik was één van de drie boeken thuis vergeten!

Hoera! Want dat betekent dat ik straks terug naar de bib kan, om te rommelen en neuzen tussen boeken! En wees maar zeker dat ik nu wel genoeg zakken zal meenemen. Bovendien kreeg ik gisteren van mijn grootouders een centje omdat er bij ons in het dorp kermis is, maar doordat ik herexamens heb én twintig jaar ben, kan ik dat centje dus aan iets anders besteden. Driewerf! Ik laat jullie zeker nog weten welke boeken ik nog aan de haak geslagen heb.

Dan heb ik vanavond wel een probleem. Een boekenkastprobleem. Mijn boekenkast op mijn kamer zit al vol met boeken en ook in die van mijn ouders is elke milimeter volzet. Misschien moet ik toch maar écht eens een nieuwe boekenkast hebben! IKEA, waar ben je?

Oh ja, nog even dit. Ongeveer eergisteren leerde ik er een nieuw woordje bij. Ik las het op de blog van Emma – overigens echt een aanrader! Ik volg haar nog maar een kleine week, maar ben echt helemaal verkocht aan haar blog! – het woord lurker. Ik studeer Taal- en Letterkunde, dus mijn oren begonnen te suizen en woordenboeken sprongen spontaan uit de kast. U zei? Lurker. Uit de context kon ik wel afleiden wat het was, maar ik vroeg mezelf af of ze dat nu zelf verzonnen had of niet. Ik besloot om op jacht te gaan. Ik was benieuwd of het in mijn Vlaams Dialectenwoordenboek stond. Ja, ik kom uit een land zonder regering, dat land van wie de ex-premier het volkslied niet kent, dat land van Selah Sue – die met dat irritante kapsel en die irritante stem – , dat land van Lukaku, dat land van friet (én niet patat, lieve dames!), dat land van Antwerpen, dat land met een pissend ventje in onze hoofdstad, dat land dat de belspelletjes op legendarische wijze een kopje kleiner maakte. Dus zocht ik dat gewoon even op. Niks. Dan maar mijn vriend Van Dale! En als bij wonder stond het daar. Het woord bestond dus echt. Ik was blij, want ik kende een nieuw woordje. En plots besefte ik ook dat jullie, gemiddeld 33 bezoekers per dag – sinds kort, geen monsteraantal, maar het stijgt dagelijks – meestal niks zeggen. Maar dat jullie wel steeds terugkomen! Jullie lurkende blogbezoekers en bloggers!

Update: Ik kocht vanavond nog 4 boeken in de bib. Ik heb dus nu 6 boeken voor evenveel euro! Ik had er eerst 10 vast, maar de dame in de bib keek me aan met een ben-je-daar-weerblik, dus reduceerde ik het aantal. Maar ik moet binnenkort mijn cd’s gaan inleveren dus… Dan breng ik er weer een aantal mee De boeken die ik kocht: Salome van Oscar Wilde (theaterstuk), Thyl Uylenspiegel, Het gevaar van Jos Vandeloo en De drie musketiers van Dumas.

Gelukkig heeft je moeder twee oren.

Toen ik enkele boeken terug wilde brengen naar de bibliotheek had ik mezelf voorgenomen om geen boeken meer te lenen. Simpelweg omdat ik hier thuis zelf een eigen bibliotheek kan openen en er nog heel veel boeken ongelezen blijven. Om aan dit straatje zonder eind dus toch een eind te maken, dit besluit. Ik nam uiteindelijk drie boeken mee uit de bib – oops.

Mijn voornemen was natuurlijk waardeloos toen ik een blik wierp op de pas aangekochte boeken. Gelukkig heeft je moeder twee oren is het hilarische vervolg op het brievenboek van Wouter Deprez, Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen. Wouter Deprez is een Vlaamse cabaretier, columnist, tv-figuur, … die in beide boeken briefjes schrijft aan zijn zoontje. Hij doet dit niet op de saaie, spirituele, wees-een-goed-mens-jij!, stichtende manier maar wél op een romantisch-komische manier.

De briefjes zijn kort en erg makkelijk leesbaar. Ze zijn zo humoristisch dat je zelfs spontaan kinderen zou gaan maken om deze hilarische dingen ook mee te maken. Er is geen luier die stinkt, geen refluxje teveel, … Alles wordt door Deprez opgelost met humor, en gelukkig maar! Ik weet nu al zeker dat ik ooit één van zijn briefjes zal gebruiken op de geboortekaartjes van mijn kind(eren). De briefjes gaan hand in hand met erg mooie, leuke, frisse tekeningen.

Mijn euforie was bijna even groot toen ik een aantal weken geleden in de boekenbijlage van De Morgen las dat er een derde en laatste deel op komst is: De hond is een beetje kapot. Dit betekent dat ik binnenkort weer in de bibliotheek sta om de trilogie uit te lezen óf dat ik binnenkort als cadeau weer boeken krijg. Hmm, misschien toch maar dat laatste kiezen.