Oké, mijn lichaam heeft het verloren. Daags na mijn vorige blog moest ik het bijltje erbij neerleggen. Leeggezogen, met een lichaamstemperatuur op de rollercoaster was het over and out. En dat examen? Ja, dat ging gewoon door zonder mij. Teleurgesteld was ik wel, maar eigenlijk te ziek om me er verder zorgen over te maken. Ik had op school al horen waaien dat inhaalexamens meer uitzondering dan regel waren, maar toch nam ik contact op met school. Ik had tenslotte niks te verliezen. En de examengoden waren mij goedgezind want ik heb een inhaalexamen kunnen regelen. Volgende dinsdag mag ik het examen mondeling gaan afleggen. Vandaag is de eerste dag dat ik iets inhoudelijkers kon doen dan snuiten en slapen, dus heb ik alvast gewerkt aan een opdracht die volgende dinsdag moet worden ingeleverd.
Waar is de meisje? Een youtubehit en een echte mediahype geworden de afgelopen twee weken. Wie zat er achter deze hit? En waar konden ze deze man(nen) vinden? Nergens, zo blijkt. Op Facebook zag ik een aantal racisitische uitspattingen voorbijkomen van het kortzichtige kaliber: ‘Moeten we die hun taal nu ook al gaan overnemen in onze muziek? Het is ons land!’ Na de ergernissen van mezelf, kwam ik erachter dat deze triestige Facebookplanten mooi te kakken werden gezet, want het zijn gewoon drie mannen uit de Belgische muziekwereld. Net goed.
De Hoop laat verder niet in zijn kaarten kijken. Het zijn drie mannen uit de Belgische muziekwereld die samen wat ‘anders’ wilden gaan doen, zonder daarbij beoordeeld te worden op hun vorige prestaties. En goed gezien ook, want er is een hele mediahype ontstaan. Met het gezicht volledig bedekt en de stem op Big Brotherwijze volledig vervormd weten we dus niet wie ze zijn.
Oké, laat me even een gokje wagen wie het zou kunnen zijn: Tom Barman en/of Daan zitten er volgens mij zéker tussen. Verder kan het volgens mij ook nog Tim van Hamel zijn en Pieter Embrechts. Mijn moeder denkt dat Koen Wauters er voor iets tussen zit. Ik vermoed dat ze de vermomming niet kunnen blijven volhouden, dus vroeg of laat komen we het zeker te weten. Het interview in De Laatste Show kan je hier bekijken.
In het jaar 2007, het jaar dat de iPhone voor de eerste keer op de markt kwam en Rihanna onder haar Umberella, -ella, ella, eh, eh, eh, eh, stond, leerde ik een nieuwe muziekgroep kennen. Bij ons op school… Neen, het was geen groepje van 15-jarige pubers die hun haar lieten groeien, al was het maar om hun puisten weg te steken. Het was op Stressfactor. Stressfactor is een initiatief van TMF waarbij ze kleine festivalletjes organiseren op middelbare scholen. En in 2007, waren wij aan de beurt. Ik besloot met een aantal vriendinnen om ons op te geven als vrijwilliger. We zetten onze schouders onder ‘de snacks’. We verkochten broodjes en hot dogs.
Verder waren er ook andere kleine kraampjes met gadgets of waar er iets te rapen viel… Wat de optredens betreft, werd ik er niet meteen wild van – Kaye Styles en Katherine kwamen langs, maar verder waren ze voor mij onbekend. Maar dan begon plots het zonnetje te schijnen op die oktoberdag, het was warm genoeg om in een T-shirt rond te lopen en alles liep gesmeerd aan ons kraampje (we verkochten dan ook broodjes…). Ik weet nog dat ik me toen heel erg gelukkig voelde, de stress(factor) die ik voelde tijdens de voorbereiding viel van mijn schouders…
En toen was er: Palomine. Een onbekend groepje die hun Limburgse afkomst niet onder stoelen of banken konden steken. En wauw, wat een mooie muziek toverden ze daar te voorschijn. Samen met mijn vriendinnen was ik toch wel een beetje onder de indruk. Ik besloot om die avond wat te surfen over Palomine. Maar aan alle liedjes komen een einde, en ook de Stressfactor was al snel voorbij.
Als je dingen organiseert, dan zit je sneller in het sfeertje dan mensen die het niet organiseren, maar dan loop je eveneens na schooltijd ook nog op te ruimen, terwijl alle anderen met hun luie krent op de sofa liggen. Zo gaat dat dan. Ik was op de speelplaats papiertjes en flessen aan het ruimen toen ik een plectrum zag liggen. Een paarse met een wit schildpadje. Zonder nadenken stak ik hem in mijn broekzak en ruimde verder op.
Die avond kwam ik moe maar voldaan thuis en zette me meteen achter mijn laptop. Ik begon te surfen en kwam al snel op de site van Palomine terecht. Ik merkte dat ze wel enige bekendheid hadden. Ik wilde wat in hun gastenboek schrijven over de Stressfactor en besloot ook maar meteen te vragen of die paarse plectrum van hen was – waarschijnlijk niet, hoe groot is de kans? Alle groepjes hadden een gitarist. Enige tijd later kreeg ik een antwoord terug… En geloof het of niet, het was het plectrum van Palomine.
Zo zag ik er in 2007 uit. Blijkbaar waren de cameracapaciteiten nog niet zo goed als vandaag!
Korte tijd later besloot ik om de CD Get the luxurious big bath size te kopen. En ik was verkocht. Bekijk me niet als een groupie die met fototoestel in de aanslag optredens afschuimt (het is trouwens tegenwoordig betrekkelijk rustig…) maar ik ben op een heel fijne manier gaan houden van deze groep, puur toeval. Met enige regelmaat steek ik de CD in mijn cd-speler en geniet ik van hun muziek. Wanneer ze opnieuw gaan optreden, wil ik zeker een optreden bijwonen!
Een dikke drie weken geleden was ik op cadeautjesjacht bij Fnac en wilde even kijken of ze de nieuwe CD van Palomine, Attention Alpha, hadden. Als ze hem hier niet hadden, waar dan wel? Ik zocht en zocht maar vond niks. Ik liep naar een desk en vroeg naar hun CD. ‘Wie, juffrouw? Oe schrijfde da? P, A, L, en dan? Met enige hulp werd ik een beetje wijzer: ‘Joah, da’s wel een bekke ampetant, dieje CD komt ne meer binnen. Ma der zen der ier nog twee. In den bak van de koopjes. Joah, ik weet ni of da gij veel tijd hebt om te rommelen?’ Ja, oké, rommelen maar. De CD’s in de koopjesbakken zaten gelukkig mooi achter elkaar zoals een normale rek en niet schots en scheef zoals je vaak koopjes aantreft. Ik begon vol goede moed en bekeek elke CD. Helaas speculaas. Geen Attention Alpha te vinden. Teleurgesteld keerde ik huiswaarts.
Ik begon het eigenlijk oprecht jammer te vinden dat ik hun nieuwe CD niet in mijn bezit had. En wie niet waagt niet wint – ik besloot om contact op te nemen en mailde met de vraag of ik de CD nog ergens kon vinden óf dat ze hem eventueel wilden versturen. Al even snel als 5 jaar geleden kreeg ik antwoord, ja, ze wilden me graag een exemplaar bezorgen. Hoera!
En dit mensen is het verhaal van Palomine. Of beter: Hoe ik de groep beter leerde kennen en eergisterenochtend plots veel minder slecht geluimd begon te blokken!
You’ll be mine van Get the luxurious big bath size
Jullie mogen dit gerust als een tag gebruiken – vertel een verhaal waar het ‘toeval’ een grote rol speelde…
Ik vroeg over laatst iemand ten huwelijk. Via youtube. Romantisch. Het ging ongeveer zo: Ik was wat aan het rondsurfen op Youtube. Zo’n moment waarop je geen enkel liedje volledig luistert en regematig een halve minuut doorspoelt. Levert meestal niks op, maar wel leuk… Toen ik ontdekte dat Birdy Bon Iver bestolen had van een pareltje, genaamd Skinny Love, wilde ik ook nog andere dieven leren kennen. En zo ging het. Toen kwam ik deze niet onknappe man tegen:
Ja, dames. Ik smeltte ook. En ik vond het nodig om te reageren, op wel deze manier.
En gezien ik onweerstaanbaar ben, volgde al snel een antwoord:
Ik antwoordde opnieuw dat we ‘tomorrow’ zouden trouwen. Maar volgens mij zal het pas zijn als pasen en kerst op dezelfde dag vallen. Niet voor meteen…
Youtube is echt één van de betere recente uitvindingen. Je denkt aan een liedje uit je kindertijd, je geeft het in in de zoekbalk en de kans dat je er niéts over terugvindt, is zo goed als onbestaande. Ik hou er ook van om de kanalen van youtube-artiesten af te schuimen. Een overzicht.
Dan Talevski. Deze gelukzak werd ontdekt via youtube en werkte al samen met o.a. Will.I.am en Timbaland.
Jordan Jansen. In 2006 wint hij een soort talentenjacht in de categorie -15 in Australië. Behalve een youtubester te zijn, vertolkte hij ook heel wat musicalrollen, zoals die van Snowboy in West Side Story. Deze knappe jongeman heeft ondertussen al drie CD’s uitgebracht met voornamelijk covers. Schattig en veelbelovend talent!
Karmin. Dit duo uit Boston maakt bijna uitsluitend covers. Ze maken ze zoals een cover moet zijn – vernieuwend. Niet een flauw afkooksel van het origineel om te laten zien dat je de hoge noot ook kan halen. Neen, zij gieten het in hun eigen Karminvorm en maken er een nieuwe hit van. Oh ja, Amy kan je steeds herkennen aan haar gedurfde kapsels!
Cathy Nguyen. Deze 22-jarige schone is afkomstig uit Chino en zingt heel helder. Verder is er heel weinig over haar te vinden.
Tyler Ward. Deze youtubegod is ondertussen al erg bekend. Hij wisselde zelfgeschreven nummers af met geslaagde, eveneens vernieuwende covers. Dit bleek de ideale mix om bekend te worden – samen met een knap snoetje, uiteraard.
Micki Consiglio.Deze Engelse zingt voornamelijk in The Vivid Hollow.
Maria Aragon. Deze kleine meid werd ontdekt door haar cover van Born this way en stond sindsdien zelfs al op het podium met Lady Gaga herself.
Facebook werd overspoeld met statussen van mensen die aan het inpakken waren. Tentjes, slaapzakken, bikini’s, slippers, geld en een goed humeur werden bij velen in de trekkersrugzak gepropt. Hoewel ik enige vorm van jaloezie voelde omdat ik zelf niet naar het festival kon gaan, gunde ik het iedereen. Ik had er zelf erg mooie en leuke herinneringen aan.
Het werd aangenaam festivalweer en af en toe ontving ik berichtjes – langs welk medium ook. Het laatste fijne teken ontving ik rond te middag: ‘Ik zit hier echt vreselijk te bakken en wacht al een hele dag op de Foo Fighters!’
En dan. BAM! De natuur vond waarschijnlijk dat er in Kiewit teveel lawaai gemaakt werd. Hij trachtte vermoedelijk om zich te concentreren op het leren van een herexamen terwijl vele andere jongeren plezier probeerden te maken op Pukkelpop. Uit pure jaloezie stommelde hij de trap af, deed zijn jas aan en vond dat het welletjes geweest was. BAM! Hij besloot iedereen goed te laten opschrikken. Hagel, onweer, regen, storm, … De natuur organiseerde zijn eigen festival.
Wat een mooie driedaagse zou worden met veel zon en muziek – iets wat mensen keer op keer dichter bij elkaar brengt en wat er voor zorgt dat de wereld aanvoelt als één brok wereldvrede – werd zomaar verwoest, door een gefrustreerde student, genaamd Natuur.
De beelden en reacties waren hallucinant. De gevolgen evenzeer. De teller strandde op vijf doden, er liggen nog een aantal mensen te vechten voor hun leven, er zijn tientallen gewonden en duizenden mensen zijn zwaar onder de indruk. Het festival werd – mijns inziens volledig terecht – afgelast. Chokri vond dat het menselijke primeerde boven het financiële. Chokri verdient een standbeeld en geen verwoest festival. En zij die hoopten op een fijn, zonnig, muzikaal festival, verdienden geen verwoest festival.
Het concert van de natuur was ongelofelijk. Beelden branden op het netvlies van vele jonge mensen die opgelucht ademhalen na de hel die ze gezien hebben. Oef, we leven nog. Beelden branden op het netvlies van vele jonge mensen die samen een tijd doorgebracht hebben met mensen die de hel gezien hebben én de duimen hebben moeten leggen. Hopelijk hebben ze niet te fel afgezien. Tijdens de hulpverlening hielp iedereen elkaar. Eén voor allen, allen voor één. Zoals het hoort op een goed, sfeervol festival. Eén brok wereldvrede.
Laat iedereen dit maar in alle rust verwerken. De beelden, het verlies van de slachtoffers, de wonden, … Hoe het verder moet met Pukkelpop kan wachten tot later. Chokri zegt dat het menselijke primeert. En gelijk heeft hij.
Een hele tijd geleden kon je bij ons weekblad Humo een hoofdtelefoon sparen. Het koste me helemaal niks – zij het een beetje moeite. Ik schreef me online in zodat ik een hoofdtelefoon kon gaan halen in ruil voor een spaarkaart. Vijf weken lang knipte ik keurig alle puntjes uit en plakte ze op m’n kaart.
Tot nu toe heb ik de hoofdtelefoon alleen nog maar getest. Hij doet het prima. Ik ga hem pas echt in gebruik nemen als het nieuwe academiejaar begint (en dat mag van mij gerust nog even duren!). Op de fiets gebruik ik namelijk mijn Ipod en de daarvoor bestemde oortjes. Met die oortjes kan ik dan slechts één kant insteken zodat ik ook het verkeer nog hoor.
De hoofdtelefoon is dan een leuk ding voor op de bus en op de trein. Hieronder een foto. Wat vinden jullie ervan?
Hij heeft een relatie met een sprookje. De Noorse kandidaat én winnaar van het songfestival. Blijkbaar ben ik de enige persoon op ons hele continent dat vindt dat deze jongeman een valse toon in z’n stem heeft. Of het maakte de mensen niks uit.
Persoonlijk vind ik de laatste jaren Eurosong een belediging voor de muziekwereld. André Vermeulen mag nog o zo fijne praatjes verkopen en Anja Daems mag – alweer – het kieken van Vlaanderen uit hangen. Het is muZAK. Met een grote z, een even grote a en een k. Het trekt op niks en toch. Toch zijn de levens van de Europeanen te uitzichtloos om iets anders te doen dan op zaterdagavond naar het Eurovisiesongfestival te kijken. Zakken chips worden uit de kasten getoverd en meneer Aldi wrijft weer gelukzalig in zijn handen, eurobiljetten worden bij elkaar gelegd want wie de winnaar raadt, is een pak rijker. Ook ik heb gekeken, mea culpa, noem me gerust kieken² van Vlaanderen. Maar het moet een ritueel zijn. Vroeger gingen ze naar de kerk, nu kijken ze naar Eurosong. Ik heb gekeken voor de gemeenschap. Voor de sfeer in de huiskamer, voor de commentaren in de huiskamer. En als ze per se willen dat ik punten geef, mij goed, zolang ik maar niet hoef te schrijven…
Ik ben veel te objectief voor zo’n tijdrovende en geldkostende spelletjes. Het is als een belspel, dat liedjesgedoe, het hoeft voor niemand, maar iedereen kijkt er naar én als de drang echt té groot wordt, dan beginnen ze nog te smsen ook. Ik stemde helemaal niet voor Hadise, die toch ook wel uit België kwam. Ze was te bloot, te voorspelbaar, te commercieel, te slecht.
Nu, de Belgische inzending was niet veel beter, god, moet ik daar echt mee geconfronteerd worden als Elvisfan? Moet iedereen echt gekweld worden? Moeten we het dan ook nog eens oprecht jammer vinden als die man met de grond gelijk wordt gemaakt? Ocharme, zijn verdiende loon.
Rusland telt geld neer, meer dan er inwoners zijn voor dit circus. Presentators, zo houterig als het maar kan zijn. Presentatrices, zo fake als Barbie en spektakel. Zoveel dat het bijna degoutant wordt. Mensen deden zich pijn voor ons, het kijkende, puntengevende, Europese, toffe volkje. Hoe fijn is het toch!
En ja, terwijl alle holebi’s in elkaar geslagen worden op straat, zingen wij uit volle borst met onze infantiele viking dat we allemaal een relatie hebben met een sprookje. Is dat ook verboden in Rusland?
