Push the button.

Dinsdag. 10.35. Ze krabt verwoed in haar haar terwijl de deur  in het slot valt. Wind is nefast voor een kort kapsel, ach wat. Hier geraak je trouwens zo maar niet binnen. Ze haalde haar kaart door de kaartlezer … En nog eens … En nog eens. Na negen maanden lukt het haar nog steeds niet om die deur vanaf de eerste keer te openen. Verdorie, komt er ook nog één of andere Zuiders Erasmusstudent in haar nek blazen. Groen licht! En waar heeft ze die verdomde sleutel deze keer gelaten? Erasmus laat haar binnen, after you. Met wat gestamel kreeg ze een stille thanks over haar lippen. Misschien toch eens overwegen om haar CV naar het klooster te sturen. Kon ze overigens ook haar weerbarstig haar in Knokke gaan laten knippen. Gelukkig, hij moet de andere lift nemen. Een walm van Acqua Di Gio prikkelt haar neus, droeg haar vader ook, in de jaren ’90. Toch niet zo hip als hij eruitziet. Ze stapt de lift in …

Mijn haar ziet er nog erger uit dan ik me had kunnen voorstellen, schiet het door haar heen, terwijl ze zichzelf bekijkt in de spiegel van de lift. Zou er een camera achter die spiegel zitten? De liftdeur staat nog steeds open hoewel ze op de knop geduwd heeft. Ze duwt nog eens. Mijn haar wordt er ook niet mooier op. Ze duwt nog een keer. Eindelijk. Ze zoekt haar sleutel alsnog in haar handtas en stapt de lift uit. Ze opent de spuuglelijke oranje deur aan de linkerkant, zoals steeds. Maar die poster van die blote vrouw hing hier vanochtend niet. Zal wel een grap zijn, op deze wijvengang. Er leek wel een bom gebarsten op de gang. Vol ongeloof werd ze een beetje nerveus en beet op haar onderlip. Seksistische moppen geprint in Comic Sans MS bekleedden de zwarte kasten die overigens nergens toe dienen. Een voetbal lag in het midden van de gang. Stunt van het praesidium? Ze loopt naar het einde van de gang, naar de rechterdeur, zoals steeds. Ze neemt haar sleutel, grijpt de klink … Ze hoort gepraat in haar kamer. Mannenstemmen – twee. Nu werd ze echt nerveus. Ze zet een stap naar achter en loopt al lachend de gang weer uit, de spuuglelijke oranje deur door en wacht op de lift. Ze kijkt even goedkeurend naar het plaatje dat recht tegenover de lift hangt en slaat haar ogen ten hemel. Ze haalt opgelucht adem. Typisch.

Je zal je maar van knopje vergissen in die lift.

De spits afbijten.

Op 29 mei had ze haar eerste examen. Een hele tijd geleden dus. Eerste examens zijn altijd spannend, het zet een trend voor de examens die nog komen. Ze moest examen doen bij de levende verstrooide professor. Niet zoals jij je die voorstelt, neen, nog erger, zoals in de stripverhalen. Maak dààr dan een karikatuur van. Hou dat beeld even vast.

Tijdens het wachten moet ze denken aan de eerste les. Ze begint te lachen. In eerste instantie dacht ze dat het een live gebeuren van de film The Curious Case of Benjamin Button was. Twee jaar voordien had ze van deze professor, een vrouw, ook al eens les gehad. Hoewel de aula toen veel groter was en ze doorgaans achteraan zat te suffen, kon ze zich niet herinneren dat ze er zo uitgezien had. Vreemd. En waar kwamen al die grijze haren vandaan? Ze moest nog harder lachen. Als ze niet beter zou weten, zou ze niet weten dat het een vrouw was. Gelukkig gaven haar twee bulten het prijs. Net zoals je een kameel van een drommedaris kan onderscheiden, kan je doorgaans ook man en vrouw uit elkaar houden – door bulten dus. Laten we de professor, die vrouw dus, maar even Benjamin noemen. Omdat dat nu even praktisch is.

K. kwam naast haar zitten en ze kwam met haar gedachten weer op de bewoonde wereld terecht. Plots ging de deur van het lokaal open en stond Benjamin daar, samen met haar bulten. Niet echt samen, zoals zij daar samen met K. op de bank zat, naast elkaar, maar toch samen. Excuseer, ze waren toch naast elkaar, maar dan anders. Benjamin vroeg: ‘Zijn jullie de enige studenten die nu examen moeten komen doen?’ Dat vond ze nogal een domme vraag. Ze kon voelen dat K. het ook vond. Da’s toch een vreemde zaak, Benjamin stond daar met een lijstje in haar (laten we Benjamin maar haar noemen, gewoon omdat Benjamin ook vreemd haar heeft) handen? Zij weet toch als geen ander wie er examen moet komen doen? ‘Kunnen jullie al even aftekenen op de lijst? Dan moet dat straks niet meer.’ Ze wist dan tóch waar die lijst voor diende – vreemde vogel die Benjamin. Speciale kameel. Na het aftekenen ging de deur weer dicht: Benjamin en de lijst verdwenen achter de feloranje deur. Eén voor één druppelden andere studenten binnen. Zenuwachtig gegiechel – wat wil je, elf meisjes die hun eerste examen kwamen afleggen. Benjamin verscheen weer: ‘Is het vandaag de 24e?’ Terwijl er eentje ‘ja’ zei (door de stress), zeiden de andere 10 ‘neen’. ‘Oh, heb ik dan een examen vergeten af te nemen bij een groep?’ Algemene hilariteit. Die Benjamin toch, en dan die 11 grieten die de spits komen afbijten met hun eerste examen. Stress en chaos.

Ze kregen het examen in handen en zo vaak kon ze door één blik op het examen te werpen zeggen of ze geslaagd zou zijn of niet. Het was een goeie. Die Benjamin toch! Als de studenten klaar waren, mochten ze één voor één naar voor gaan. Benjamin las het dan na, stelde nog een paar vraagjes en bekeek je eerder ingeleverde paper. Als derde laatste was zij aan de beurt. Benjamin bekeek haar examen. Toen nam Benjamin haar handtas. Die zal wel een flesje water nemen, dacht ze. Maar Benjamin nam haar gsm en begon te smsen. En te bellen. Soms is Benjamin een beetje een rare vogel. Ze durfde ervoor wedden dat de twee meisjes die aan het wachten waren ook vreemd opkeken. Maar ze durfde niet omkijken. ‘Hallo, met Benjamin. Kan iemand me even komen aflossen op het gelijkvloers?’ Dat moest ze dan twee keer herhalen, want die vraag krijgen ze waarschijnlijk niet elke dag. ‘Ik zal je even alleen moeten laten. Ik ben dadelijk terug.’ Die had ze niet voelen aankomen. Compleet onverwacht. Benjamin verliet het lokaal en daar zat ze dan. Op een ongemakkelijke stoel, in de zon. Geen fijn zonnetje, een irritante zon. Ze wilde weg. Maar ze mocht niet van Benjamin. Ze had dorst, maar durfde niet drinken. Ze wilde haar paper nemen die een beetje verder op het tafeltje lag, om te kijken wat daar in potlood geschreven stond, maar ze durfde niet. Dat zou wel heel onbeleefd zijn. Benjamin zou er wel om kunnen lachen. Toch deed ze het niet.

Na een tijdje kwam Benjamin weer binnen. Ze ging zitten en las onverstoord verder. Alsof ze nooit was weggeweest. De man met de baard werd bedankt voor de bewezen diensten en verliet het lokaal. Ze stelde één pietluttig vraagje en nam mijn paper. Ze gaf wat terechte kritiek en ook wat vreemde. Precies zoals Benjamin is. Een beetje vreemd, maar ook wel slim. De verstrooide professor uit de karikaturale stripverhalen. Benjamin had zeker een goed hart. Mocht ze niet de verstrooide professor geweest zijn, zou ze woest geweest zijn. Hoe kan je een student in zo’n stressvolle situatie alleen laten? Dat klinkt nogal dramatisch, maar examens zijn eigenlijk een beetje zoals bloedzuigers. Maar Benjamin kon dat, omdat ze Benjamin was. Ze kwam ermee weg. Omdat ze het niet deed om haar op te jutten of zenuwachtig te maken. Ze deed het omdat ze Benjamin was.

Ze kwam naar buiten gewandeld en moest lachen. Met Benjamin. Maar ook omdat de kop eraf was. Op naar het volgende examen. Het volgende examen dat overigens een ramp werd. Benjamin zou het bij haar vak nooit zo ver laten komen. Ach wat.

(De grens tussen fictie en realiteit is soms flinterdun)

Nietsnutten en Mongolen Bij de Spoorwegen.

Sinds 1926 proberen ze ons wijs te maken dat NMBS staat voor: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen. Maar helaas, mensen. Ze hebben ons al die tijd bij onze kersen. Nietsnutten en Mongolen Bij de Spoorwegen – dat is het. Hoor ik daar al wat gegrom. Is het debat reeds geboren? Ik weet ook wel dat de man of vrouw (al zijn die vaak ook meer man dan vrouw) die met zijn gedegradeerd nietjesmachine rondzwaait er niets aan kan doen. Neen het is dat zooitje ongeregeld is Brussel dat per se wilt besparen. In de eerste plaats op dingen waar men juist moet gaan investeren. Ik zie het al, de eigen zakken worden gevuld! Hierdoor wordt het dagelijks gebruik van het openbaar vervoer een avontuur dat spannender is dan de gemiddelde tocht door een oerwoud. Daar weet je tenminste nog wat je te wachten staat.

Gelukkig ging gisteren alles vlotjes! Om 7.12 vertrok mijn bus aan de halte. Als je weet dat ik 12 minuten moet fietsen om daar te geraken, weet je ook dat, als ik om 6.45 van onze oprit bol, ik ruim op tijd ben. Twee en twee is uiteraard ook drie. Als bij wonder zag ik op mijn tocht richting de halte een bus rijden met het magische nummer 530 – de mijne. Wat deed die daar? Op een uur dat die bus daar niet eens moest rijden? Een eerste maal die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. Ik verwittigde mijn moeder, zodanig dat ze alvast in de startblokken kon gaan staan. Alles liep nog tamelijk gesmeerd, want ja, een nieuwe 530 kwam aangereden.

Ik kwam netjes op tijd aan in het station en begon alvast mijn Campuskaart in te vullen. ‘De trein met bestemming Antwerpen-Centraal van 7.54 heeft meer dan 25 minuten vertraging. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.’ Doen we! Een tweede keer die dag dacht ik dat ik mijn examen kon vergeten. Net zoals de andere 40 mensen die stonden te wachten (dit is geen hyperbool), zocht ik op de dienstregeling welke trein we konden nemen en op welk perron ik moest gaat staan. Maar, kijk, wat schattig! Nu hebben die immer intelligente wezens de nieuwe dienstregeling die geldig is vanaf 10 juni óver de huidige dienstregeling geplakt. Gelukkig maar, dan kan ik tenminste praktisch kijken hoe ik tijdig op mijn examen geraak. En indien niet, ja, wat is een examen vandaag nog?

Ik liep als een gek naar het volgende perron om hopelijk nog op tijd op school te geraken. Ik vloog op de trein, plofte neer. Ik dacht: ‘Fieuw, gelukkig!’. De vrouw tegenover mij dacht waarschijnlijk dat ik behoefte had aan een babbel en begon te kletsen. Als uw haar niet zo vettig was, mevrouw, had ik het uit uw hoofd getrokken. ‘Mag het venster open, het is hier warm. Wist u, juffrouw dat deze trein richting Brussel afgeschaft wordt vanaf morgen?’ Ik moest even wat frisse lucht inademen die door dat veel te kleine venster naar binnen werd geduwd. Voor de derde keer die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. ‘Wacht, is dit de trein naar Brussel?’ ‘Ja, ja. Zit ge verkeerd? Ge moet toch geen examen gaan doen?’ Neen, ik neem altijd de trein om 8 uur omdat ik anders thuis zit te koekeloeren. ‘Ja, ik moet examen gaan doen en ja ik zit verkeerd.’ ‘Hebde gij chance dat het een boemeltrein is.

Daar stond ik dan, helemaal duizelig, bezweet en gefrustreerd op het perron van Mechelen. Even kijken welke trein ik kan nemen richting Antwerpen – wacht: het is nu 8.01. Kan je geloven dat de volgende trein pas om 8.22 is. Dat betekent ook dat die pas om 8.43 aankomt in Antwerpen en dat ik, als alles goed gaat, stipt om negen uur het lokaal kan binnenwandelen. Wat is dan het probleem, Yasmin, da’s toch mooi op tijd? En gelukkig laat het openbaar vervoer je nooit in de steek. Met de trein zou je er al zijn! Ondertussen had ik al de hele wereld laten weten dat ik tijdens het afgelopen uur al meer had meegemaakt dan tijdens mijn hele examenperiode. Ik dacht: ‘Als de trein één minuut vertraging heeft, dan heb ik tweede zit!’ En ja hoor, het was zo ver. In prachtige, fluo-oranje, totaal niet ouderwetse letters werd mij meegedeeld dat de trein 5 minuten vertraging had. Een vierde keer die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. Ik stuurde een sms naar S. om te vragen of zij de professor kon inlichten wanneer ze binnengingen in het examenlokaal. Ondertussen somde de vrouw zo goed als alle trein van het volgend kwartier op. Niet om te zeggen dat ze op tijd waren, neen, ze waren allemaal te laat. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen. Toen de sms verstuurd was, keek ik nog eens op het bord. De mooie fluo-oranje letters waren verdwenen. Geen 5 minuten vertraging. Wat is dit in godsnaam? Ik kreeg terug wat hoop.

Ik wandelde het lokaal binnen en alle ogen van medestudenten kwamen mijn richting uit. Met een bezwete bovenlip, een beetje duizelig en helemaal gefrustreerd, zocht ik snel mijn schrijfgerief bij elkaar en ging zitten. Toen ik het examen in handen kreeg, las ik de vragen en wist ik dat ik dit examen goed ging kunnen afleggen. Voor de eerste keer die dag, dacht ik dat mijn examen een haalbare kaart ging zijn. De eerste 5 minuten van het examen ben ik tot rust gekomen.

En gelukkig geraakte ik niet gefrustreerd.

Blokweek.

Hoera! Er flitsen weer flarden tekst door mijn hoofd: Er is nieuw blogmateriaal geboren! Helaas heb ik het tot en met maandagnamiddag heel druk met blokken voor examens, daarna wordt het iets rustiger. Ik heb doorheen de week wat foto’s genomen met mijn gsm. Aanschouw mijn forever alone momenten. Tot snel! x

I. Blokken voor het eerste vak: Literatuursociologie. Dit ging volgens mij goed. Wel heel vreemd examen en een heel vreemd voorval tijdens het examen! Synchrone Grammatica, het tweede vak ging veel minder goed en zal ik opnieuw moeten maken in augustus…

II. Vrijdag was mijn laatste lesdag. Ik las ‘s morgens op de trein Metro. Ik doe dit normaal gezien nooit en toen ik deze titel in het vizier kreeg, wist ik weer waarom…

III. Wanneer ik vele examens kort na elkaar heb, maak ik altijd 5 minutenlijstjes. Dit zijn lijstjes met dingen die ik kan doen tussen het leren door die maar 5 minuten in beslag nemen. Zo sorteerde ik op een dag mijn hele kleerkast!

IV. Ik ga sinds kort naar een diëtiste (-2.7 kg de laatste weging!) dus moet ik tijdens het studeren proberen om zo weinig mogelijk te snoepen en dus gezond eten en drinken. Lukt goed! Op zich al een overwinning…

V. V8 drink ik tussendoor wanneer ik eigenlijk soep zou moeten drinken maar dat niet kan, omdat ik bijvoorbeeld onderweg ben. Het is eigenlijk gewoon groetensap en ik vind het wel lekker. Oh ja, ik heb gemerkt dat wanneer je V8 in het openbaar drinkt, mensen je aanstaren alsof je white spirit naar binnen giet.

VI. Ik had belachelijk veel ongelezen blogs via Bloglovin’ deze week. Ik heb er gewoon geen tijd voor kunnen maken. Per dag probeer ik er nu een tiental te lezen ter ontspanning!

VII. Tijdens één van mijn 5 minutenpauzes ging ik op zoek naar boeken in mijn kast die ik nog niet gelezen had. 20! En er staan er nog eens zo veel te wachten in mijn kast. Dan weet ik weer waarom ik het boekenpact met mezelf sloot. Zou het lukken om ze alle 20 te lezen deze zomer?

I just go with the Flow now.

Eindelijk! Het laatste examen heb ik met een week vertraging afgelegd en nu is het over en uit. De professor liet me buiten met de boodschap: ‘Je hoeft je geen zorgen te maken’. Niet dat ik dat al enigszins van plan was, maar het was wel een fijne boodschap om de vakantie mee te beginnen. Ik was zo euforisch dat ik besloot om mezelf een cadeautje te kopen. Ik moest maar twee seconden nadenken wat het zou worden: Een mooie handtas uit een klein winkeltje in de Jezusstraat in Antwerpen! Ze hebben er alleen maar lederen handtassen in heel mooie kleuren en  al bij al goed van prijs. Het was de laatste dag van de solden en ik dacht mijn slag te slaan. Ik was er eerder al eens snel binnengewandeld en ik wist amper te kiezen… Maar goed, nu had ik tijd teveel en zou ik een mooi exemplaar kiezen. Toen ik de winkel inliep, was ik een beetje teleurgesteld – waar waren alle mooie handtassen naartoe? Blijkbaar waren alle toffe modellen al over de toonbank gegaan. Ik wilde ook geen lederen handtas kopen – die toch wel iets duurder zijn dan een doorsnee H&M-exemplaar – waar ik niet zeker van was. Dan maar geen handtas… Ik had nog enkele postkaartjes nodig voor mijn Postcrossing en liep dus een krantenwinkel binnen. Ik koos een aantal kaartjes en besloot om mezelf te verwennen met een tijdschrift, zodat ik de tijd kon doden tijdens de reis naar huis. Flow, wat een heerlijk magazine is dat! Ongelofelijk. Ik word er elke keer opnieuw vrolijk van en hergebruik de mooie bladzijden met quotes. Bijna elke keer zit er een ‘cadeautje’ bij. Oké, de tegenslag van de handtas was al vrij snel vergeten. Nu richting station om thuis in de zetel te duiken… Maar dat was buiten de NMBS gerekend. Spontane stakingen, ach ja, waarom niet… Dan maar even Flowen…

Misschien is het omdat ik in vakantiestemming ben, maar ik overweeg een abonnement te nemen op Flow. Flair kan me tegenwoordig veel minder bekoren. Misschien ben ik veranderd in een Geitenwollensok.

Blok.

Je zit pas echt in ‘den blok’/examens als:

• Je meer dan 3 liter water drinkt per dag
• Thee slurpen een full time bezigheid wordt
• Je meer papier kan volkladden dan je ooit had gedacht. De nutteloze dingen eerst
• Een cursus inbinden één van de fijnere bezigheden is
• Douchen elke keer als een godsgeschenk komt
• Je met vier uur slaap per nacht plots wel genoeg hebt
• Je comfort boven looks verkiest
• Humor plots een andere dimensie krijgt
• Mensen op de bus plots nog marginaler lijken dan anders
• Je op de terugweg naar huis in een etalage loert en eruit ziet als een drugsverslaafde
• Je eigen moppen hilarisch zijn, vooral de woordspelingen…
• Je to do schriftje aardig gevuld raakt op korte tijd
• De ene fluostift na de andere leegraakt
• Youtube je enige vriend is
• Een brief posten het hoogtepunt van de dag wordt
• Je echt de gekste kapsels maakt
• Je jezelf tijdens de middelbare schooltijd zo’n aansteller vond… ‘Kunnen we de toets verplaatsen, we hebben echt veel te doen’ – WAT?!
• Je gaat nadenken over de etymologie van het woord ‘blok’
• Je écht geen tijd hebt om te bloggen – en mocht die er wel zijn, er valt niks te bloggen want ik heb geen sociaal leven meer

Eerste weken school.

Ik ga weer naar school sinds 2 weken. Het is weer even aanpassen. 3 maal per week loopt de wekker echt veel te vroeg af en in het begin is het zoeken. Zoeken naar aula’s, zoeken naar studie- en leesboeken én zoeken naar een goeie methode. Welk vak schrijf ik met de hand, welk vak met de computer? Losse bladen of schrift? Hierdoor loopt het nu een beetje minder gesmeerd dan vorig jaar aan het eind van het academiejaar. Het lijkt een eeuwigheid te duren vooraleer ik 20 pagina’s kan samenvatten. Met als gevolg dat ik geen tijd meer heb om één van mijn favoriete dingen te doen, nl. bloggen. Bovendien ben ik meestal gesloopt als ik thuiskom, ik moet uren pendelen op een dag en vroeg opstaan is niet mijn beste maatje.

Hoewel dit een zeurblog lijkt, weet ik nog steeds zeker dat ik in de goeie richting zit. Ik vind het nog veel interessanter dan vorig jaar! Oh ja, en een week niet bloggen heeft ook echt voordelen: Ik heb weer heel wat stof tot bloggen voor de komende week, ik doe m’n best

Hoe valt het bij jullie mee?

Want er is niks dat zo goed kuist als een nieuwe borstel!

Maandagavond 26 september. 18.30. Computer aan. Het besef dat je morgen naar school moet. Voor het eerst in 3 maanden weer les volgen. Damn. Morgen om 6.45 loopt de wekker af. Onherroepelijk, niet nog even de wekker afduwen, binnen vijf minuten probeer ik op te staan, ik heb vakantie, het maakt niet uit dat ik een half uurtje later uit bed ben. Ontbijten? Om 11 uur, graag, zo hoef ik ‘s middags ook niks meer te eten. Ontregeld. Neen, niets van dat alles. De regelmaat roept, steeds harder en harder en harder. Tot mijn hoofd ervan duizelt.

Toen ik gisteren mijn rugzak aan het klaarzetten was – wat ik trouwens telkens onmogelijk vind voor elke eerste les van een bepaald vak. Wat neem ik mee, papier of mijn laptop? Heeft die persoon een degelijke cursus? Of is het een bont allegaartje? Dit bezorgt me teveel stress, ik wou dat ik in de HEMA rekken kon gaan vullen tot het einde der tijd. – gebeurde het. Hoe kon het ook anders. Mijn mooie, bruine Dakinerugzak met roze bloemen begaf het. Uitgerekend op 26 september, de avond vóór de eerste schooldag. Uiteraard. Gewoon omdat ik Yasmin D. heet. Uiteraard. Gewoon om mijn persoonlijke, innerlijke, onzichtbare maar voelbare grens af te tasten. Ach wat. Ik organiseerde dus een opknapbeurtje met veiligheidsspelden – very sexy. Zo kon ik zeker vriendjes scoren op mijn eerste schooldag – Oops die had ik al, gelukkig maar!

En oh, wat was dat pijnlijk toen vanmorgen om 6.45 de wekker afliep. Met mijn mooie rugzak met speldjes nam ik om 7.36 de trein. En driewerf, het transport (want zo voelde het ook dames en heren, wat zaten we daar opeengepakt, lekker zwetend, als varkens, als sardientjes, als hardwerkende, moeë studenten en werkmensen) verliep niet vlekkeloos. Een mooie vuurdoop voor dit nieuwe academiejaar. Ik had het niet durven dromen. ‘Dames en heren, gelieve ons te verontschuldigen voor het ongemak, maar door een defecte trein tussen Antwerpen-Berchem en Antwerpen-Centraal, staat onze trein stil.’ Echt? Oh, ik dacht dat onze trein gewoon even een rustpauze nam. Gelukkig kan ik nog even verder lezen in mijn Trilogie, geen stress, het is vak… Shit, de eerste les komt op de helling te staan. Even I. op de hoogte stellen, zij weet vast nog niet dat de NMBS al 500 jaar op tijd rijdt, behalve vandaag. Wat jammer hé! ‘Dames en heren, de vertraging van onze trein loopt op tot ongeveer 18 minuten, gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.’ Ach, wat zijn 18 minuten als je bezig bent aan 3 maand vak… Shit, ik ben hopeloos te laat voor de eerste les! Zelfs als ik naar de aula ren, ben ik hopeloos te laat. En wat moet ik met jouw verontschuldigingen, mevrouwtje? Een rugzak kopen misschien?

Na de lessen ging ik dus nog snel even de stad in om een rugzak te kopen. En dat werd de volgende. Een Vans-rugzak voor 40 euro. En cliché, cliché, je raadt het nooit, in het echt is hij mooier dan op de foto! Mijn nonkel had de volgende boodschap toen ik in zijn café aankwam met een nieuwe rugzak: ‘Oh, dan kan je het nieuwe seizoen goed beginnen! Want er is niks dat zo goed kuist als een nieuwe borstel!‘ Het ruikt hier naar Bond zonder Naam! Volgens mij denkt hij trouwens ook dat ik bij een voetbalploeg zit ofzo, seizoen?

Dear V. Acation, have a nice vacation!

De dagen zijn geteld. Het is gedaan. Ik kan er maar beter aan wennen. V. Acation is even aan vakantie toe. Dat zei hij vanochtend tegen me: Hey Yasmin, het is 10.00, je moet nu echt je bed uit!

Ik mag met andere woorden opnieuw naar school! Volgende maandag heb ik nog een dagje vakantie maar op dinsdag word ik om half 9 in de aula verwacht. Dat betekent dat ik om half 7 mag opstaan. Weg mooie leventje, welkom koffie! Gelukkig heb ik donderdag alweer geen les! Het is eigenlijk een goed weekje om mee te beginnen. Verder heeft de eerste prof. reeds een taak opgegeven – oh, bedankt om ons even te laten acclimatiseren, erg sympathiek van jou! Ik vind jou om één of andere reden al meteen iets minder leuk dan de rest!

Verder heb ik eergisteren voor €400 euro schoolboeken besteld! Ja, u leest het goed! Verplicht materiaal! Gelukkig zat mijn vader op een stoel toen ik het hem vertelde. God, het kost al evenveel geld als moeite dit jaar. Ik heb ook het dubbel aantal vakken van vorig jaar dus ik begin er eigenlijk aan met een klein hartje. In het eerste semester moet ik op donderdag nooit naar de les en meestal heb ik een halve dag les en ben ik daarna een halve dag thuis. Maar luieren zit er precies niet echt bij. Jammer dat dat geen keuzevak was dit jaar!

Vandaag heb ik per vak een voorblad gemaakt zodat ik mijn notities snel kan terugvinden en mooi kan ordenen. Op die manier probeer ik mezelf klaar te stomen voor het nieuwe academiejaar. Het tweede jaar aan de universiteit alweer, eigenlijk twijfel ik wel of ik het wel aankan, of ik er wel slim genoeg voor ben…

Gelukkig heb ik de komende dagen een beetje afleiding! Ik ga morgen helpen om het kot van een vriend te schilderen en overmorgen is er de eerste 24h van de VDS, de organisatie waarmee ik cursus geef. Het begint om 20.30h en eindigt uiteraard 24h later. We worden verwacht in bikersoutfit en ik vraag me af waarom! In ieder geval heb ik de outfit al min of meer kunnen samenstellen!

Als ik het niet vergeet probeer ik een fotootje te trekken! Verder verwacht ik deze week nog het boek van Humo en misschien zelfs mijn boeken voor school. Van deze berg (ja, hoe moet je zoiets anders noemen? 400 euro, mijn god!) zal ik ook een fotootje trekken. Al zal ik me misschien moeten beroepen op het speciale machine van mijn moeder, aangezien die beter geschikt is om torens als de Eifeltoren op foto te zetten!

Ik hoop vrijdag in de loop van de dag nog enkele blogs voor te bereiden zodat ik jullie van leesvoer voorzie voor het weekend!

Herexamen bij de faustische Typ’Arrogantie.

Ik moest gewoon het huis uit vanmorgen. Om 14h begon de mondelinge examenreeks Theatergeschiedenis 2. Het is dan de bedoeling dat student per student binnensijpelt, vragen trekt, de nodige voorbereidingen treft en het examen vervolgens gaat afleggen. Ik zat te herhalen en te herhalen, te herlezen en te stressen! Ik liep de muren op en maakte mijn beide ouders zenuwachtig – die allebei vanuit huis werken… Toen ik dan ook nog één van mijn mooie potjes liet vallen, was het echt hoog tijd om er paal en perk aan te stellen.

Vorige mondelinge examens leerden mij dat als je op het beginuur arriveert dat je dan pas als 12e aan de beurt komt en dus 3 uur vastgeroest zit op de universiteit, in een doorgaans duf lokaal en waar iedereen elkaar zit te jennen – vooral de studenten die weer naar buiten komen en het examen net achter de rug hebben. Daarom besloot ik om tegen 13h naar school te gaan, zodat ik als één van de eerste naar binnen kon.

Op mijn paasbest stond ik op mijn bus te wachten… Uiteraard in de gietende regen! Op de bus begon ik na te lezen, links en rechts nog een ezelsbruggetje verzinnen zodat ik zoveel mogelijk kon vertellen op het examen. Ik voelde me belabberd, zenuwachtig en misselijk. Ik dacht dat ik één van de komende uren zeker van mijn stokje zou gaan. Ook op de trein begon ik opnieuw na te lezen, maar naast mij zaten twee mensen van mijn leeftijd met de herseninhoud van een garnaal te vertellen over hun interessante leven. Of beter, het meisje vertelde en de jongen probeerde interesse te tonen. ‘Ja, en toen zei ik tegen hem: “Je denkt toch niet dat ik met jou seks ga hebben!”. Ik ben misschien blond maar niet dom.’ Goed, de perfecte atmosfeer om een laatste keer alles te overlezen… Dan maar bellen naar een vriendin (L.) om te horen in welk lokaal we examen moesten afleggen, dat was ik natuurlijk in alle haast en stress uit het oog verloren. Als ik me goed herinnerde, stond in mijn agenda R.2.34 – maar die lag thuis, dus even checken, zat er niet in. Ach ja, ik moest tenslotte slechts examen gaan afleggen - no stress! Laat ons een rijstwafel eten!

Vier keer voicemail, no stress! Blijkbaar had het gebouw R slechts 231 lokalen, gelukkig had ik me niet vergist !Ik wist dat L. ook op tijd ging komen, dus ik besloot haar op te wachten aan de ingang (hopelijk stond ik aan de juiste…).  Ik probeerde haar te bereiken maar nog steeds voicemail. Ik gaf het op. Dan maar even naar I. bellen! Het was dus in R 2.31. Hoera! Ik was de tweede. Dat bespaarde me een hoop tijd en zenuwen. Hoewel, ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest… L. stuurde intussen een berichtje – ze zou het examen niet mee afleggen en het vak dus sowieso volgend jaar opnieuw volgen. De moed zonk me in mijn schoenen. Als L. al besloot om het examen niet af te leggen, wat deed ik daar dan? Gelukkig was I. daar weer met de nodige sussende woordjes.

Het werd 13.57. En ik kreeg steeds meer stress. Ondertussen sijpelden mijn collega’s één voor één binnen. Voor zuchten waren we met z’n allen vast met onderscheiding geslaagd. Het werd 14.00. Nog steeds geen professor te zien. Het werd 14.07. ‘Als we voor elke minuut die hij te laat is een punt krijgen, is het bijna in orde,‘ mompelde ik. Het werd 14.12 en daar was hij dan, Typ’Arrogantie. Geen excuses, geen hallootjes, geen veel succesjes, niks. Een gesloten deur in ons gezicht. Moesten we zelf binnengaan? Waarom had hij in godsnaam nog 10 minuten extra voorbereidingstijd nodig in een léég lokaal?

De eerste vier mochten binnen. We handtekenden een papier en trokken twee vragen die we mochten voorbereiden. De derde vraag ging over één van de theaterstukken die we moesten lezen en die zou hij ter plaatse verzinnen. Om naar uit te kijken dus. Ik was min of meer opgelucht dat ik tenminste een kantje kon volpennen. Maar ik vroeg me af of dit allemaal wel voldoende zou zijn voor een 10/20. De twee meisjes voor mij hadden onnoemelijk veel te vertellen. Ach, wat.

Typ’Arrogantie was echt vreselijk… nu ja, arrogant. Terwijl het eerste meisje aan het vertellen was, begon hij op zijn gsm te tokkelen en in een boekje te bladeren. Bij de volgende studente hoorde ik zijn mail binnenkomen onder de gekende tududum van Outlook. Euh, hallo? Het ene meisje kon op geen van de bijvragen antwoorden. Typ’Arrogantie nam de cursus erbij en toonde een paginanummer. ‘Hier staat het nochtans’.

Wat een vreselijke vent was dit? Wat een faustisch wezen was dit eigenlijk? Om even in thema te blijven! Opgevoed door wolven. Mowgli? Oh God, hij boort me dadelijk de grond in…

Je hoort het al! Het was een vlekkeloze examendag. Het examen was geen complete afgang, maar ik weet dat Typ’Arrogantie niet vrijgevig is met zijn punten. Ik betwijfel of ik voldoende gescoord heb, maar dat kan me nu even echt niks meer schelen! Ik ga morgen echt lekker niks doen. Gedaan met dagenlang opstaan om 7.00, om 7.30 achter het bureau en zweten tot je er bij neervalt.

Dolce far niente!