Nietsnutten en Mongolen Bij de Spoorwegen.

Sinds 1926 proberen ze ons wijs te maken dat NMBS staat voor: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen. Maar helaas, mensen. Ze hebben ons al die tijd bij onze kersen. Nietsnutten en Mongolen Bij de Spoorwegen – dat is het. Hoor ik daar al wat gegrom. Is het debat reeds geboren? Ik weet ook wel dat de man of vrouw (al zijn die vaak ook meer man dan vrouw) die met zijn gedegradeerd nietjesmachine rondzwaait er niets aan kan doen. Neen het is dat zooitje ongeregeld is Brussel dat per se wilt besparen. In de eerste plaats op dingen waar men juist moet gaan investeren. Ik zie het al, de eigen zakken worden gevuld! Hierdoor wordt het dagelijks gebruik van het openbaar vervoer een avontuur dat spannender is dan de gemiddelde tocht door een oerwoud. Daar weet je tenminste nog wat je te wachten staat.

Gelukkig ging gisteren alles vlotjes! Om 7.12 vertrok mijn bus aan de halte. Als je weet dat ik 12 minuten moet fietsen om daar te geraken, weet je ook dat, als ik om 6.45 van onze oprit bol, ik ruim op tijd ben. Twee en twee is uiteraard ook drie. Als bij wonder zag ik op mijn tocht richting de halte een bus rijden met het magische nummer 530 – de mijne. Wat deed die daar? Op een uur dat die bus daar niet eens moest rijden? Een eerste maal die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. Ik verwittigde mijn moeder, zodanig dat ze alvast in de startblokken kon gaan staan. Alles liep nog tamelijk gesmeerd, want ja, een nieuwe 530 kwam aangereden.

Ik kwam netjes op tijd aan in het station en begon alvast mijn Campuskaart in te vullen. ‘De trein met bestemming Antwerpen-Centraal van 7.54 heeft meer dan 25 minuten vertraging. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.’ Doen we! Een tweede keer die dag dacht ik dat ik mijn examen kon vergeten. Net zoals de andere 40 mensen die stonden te wachten (dit is geen hyperbool), zocht ik op de dienstregeling welke trein we konden nemen en op welk perron ik moest gaat staan. Maar, kijk, wat schattig! Nu hebben die immer intelligente wezens de nieuwe dienstregeling die geldig is vanaf 10 juni óver de huidige dienstregeling geplakt. Gelukkig maar, dan kan ik tenminste praktisch kijken hoe ik tijdig op mijn examen geraak. En indien niet, ja, wat is een examen vandaag nog?

Ik liep als een gek naar het volgende perron om hopelijk nog op tijd op school te geraken. Ik vloog op de trein, plofte neer. Ik dacht: ‘Fieuw, gelukkig!’. De vrouw tegenover mij dacht waarschijnlijk dat ik behoefte had aan een babbel en begon te kletsen. Als uw haar niet zo vettig was, mevrouw, had ik het uit uw hoofd getrokken. ‘Mag het venster open, het is hier warm. Wist u, juffrouw dat deze trein richting Brussel afgeschaft wordt vanaf morgen?’ Ik moest even wat frisse lucht inademen die door dat veel te kleine venster naar binnen werd geduwd. Voor de derde keer die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. ‘Wacht, is dit de trein naar Brussel?’ ‘Ja, ja. Zit ge verkeerd? Ge moet toch geen examen gaan doen?’ Neen, ik neem altijd de trein om 8 uur omdat ik anders thuis zit te koekeloeren. ‘Ja, ik moet examen gaan doen en ja ik zit verkeerd.’ ‘Hebde gij chance dat het een boemeltrein is.

Daar stond ik dan, helemaal duizelig, bezweet en gefrustreerd op het perron van Mechelen. Even kijken welke trein ik kan nemen richting Antwerpen – wacht: het is nu 8.01. Kan je geloven dat de volgende trein pas om 8.22 is. Dat betekent ook dat die pas om 8.43 aankomt in Antwerpen en dat ik, als alles goed gaat, stipt om negen uur het lokaal kan binnenwandelen. Wat is dan het probleem, Yasmin, da’s toch mooi op tijd? En gelukkig laat het openbaar vervoer je nooit in de steek. Met de trein zou je er al zijn! Ondertussen had ik al de hele wereld laten weten dat ik tijdens het afgelopen uur al meer had meegemaakt dan tijdens mijn hele examenperiode. Ik dacht: ‘Als de trein één minuut vertraging heeft, dan heb ik tweede zit!’ En ja hoor, het was zo ver. In prachtige, fluo-oranje, totaal niet ouderwetse letters werd mij meegedeeld dat de trein 5 minuten vertraging had. Een vierde keer die dag, dacht ik dat ik mijn examen wel kon vergeten. Ik stuurde een sms naar S. om te vragen of zij de professor kon inlichten wanneer ze binnengingen in het examenlokaal. Ondertussen somde de vrouw zo goed als alle trein van het volgend kwartier op. Niet om te zeggen dat ze op tijd waren, neen, ze waren allemaal te laat. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen. Toen de sms verstuurd was, keek ik nog eens op het bord. De mooie fluo-oranje letters waren verdwenen. Geen 5 minuten vertraging. Wat is dit in godsnaam? Ik kreeg terug wat hoop.

Ik wandelde het lokaal binnen en alle ogen van medestudenten kwamen mijn richting uit. Met een bezwete bovenlip, een beetje duizelig en helemaal gefrustreerd, zocht ik snel mijn schrijfgerief bij elkaar en ging zitten. Toen ik het examen in handen kreeg, las ik de vragen en wist ik dat ik dit examen goed ging kunnen afleggen. Voor de eerste keer die dag, dacht ik dat mijn examen een haalbare kaart ging zijn. De eerste 5 minuten van het examen ben ik tot rust gekomen.

En gelukkig geraakte ik niet gefrustreerd.

Inside every older person is a younger person wondering what happened.

Toen ik vanmorgen op de bus naar huis zat op het eerste stoeltje achter de chauffeur – kon ik echt balen – het stoeltje is zo klein en ik er is heel weinig plaats voor m’n benen. Aangezien ik een meter 80 ben was het niet ideaal! Tot ik naast me keek en meteen de worden ‘blog this’ door mijn hoofd gingen. Ik heb dit wel vaker, dat ik dingen zie waar ik later over wil bloggen… Die dingen schrijf ik dan op, met als gevolg dat ik een lijstje blogitems heb tot in Timboektoe, maar deze kon ik echt niet laten liggen… Maar wat zag ik dan?

Aan de andere kant van het gangpad zat een oud mannetje. Niet zo één waarvan je denkt: ‘Goh, die is al dood, maar hij weet het zelf nog niet. Even de ambulance bellen.’ Hij zat er erg kranig bij, deze man van zo rond de 70. Hij was tamelijk klein en was helemaal in het zwart gekleed. Wat me zo opviel aan hem, was dat je kon zien dat hij nog van het leven genoot. Hij deed me denken aan een kindje. En dan heb je natuurlijk de uitspraak waarbij men zegt dat mensen op een bepaalde leeftijd weer kinds worden – maar dan gaat het eerder over opnieuw pampers dragen, gevoed moeten worden, …

Hij zat op zijn stoeltje en hield zich vast aan de stang voor zich. Het was alsof deze oude kinder-man voor de eerste keer in zijn leven op de bus zat. Hij keek erg blij en verrast om zich heen. Zijn zwarte mutsje had hij tot over zijn oren getrokken. En wat hem nog het meest kinds maakte is, hij droeg een rugzak, op zijn rug, óp de bus! Echt zoals een kind dat de moeite niet neemt om zijn rugzak tussen zijn benen te zetten… En alsof ik het allemaal nog niet schattig genoeg vond, zag ik dat zijn rugzak ook een sleutelhanger had: eentje met een smiley!

Ik werd instant vrolijk en het kon me niks meer schelen dat ik weinig plaats had voor m’n benen of dat de bus me een kwartier had laten wachten… Dit mannetje maakte me echt gelukkig! En oh ja, als hij ooit echt kinds wordt, zal ik hem wel gaan voeden

____

When I sat at the bus this morning I was annoyed because I had to sit right behind the driver. I’m 1m 80 so there was not much place for my legs. But when I was staring around and noticed this one thing, I could only think ‘blog this’. I have this often, that I see thing and that I want to blog about it later. I write those things down and now I have a very long list… What did I see?

There was this little old man next to me. Not one who’s already dead but still alive, but one who’s dashing. He’s not very big and was wearing black clothes. You could really see he was still enjoying life. He remind me of a little kid. And they say when people are getting old, they turn into kids again – you have to feed them and change diapers and stuff – but this was different…

He was holding the bar in front of him and it seems as it was the fist time he was on a bus. He was very happy and looked curiously around. His little bonnet covered his ears. What made him extremely cute and ‘childish’ was that he was wearing a backpack… On the bus… Like a child that doesn’t take time to put it in front of him… I was already totally sold, and at that moment I noticed something else. His backpack had a key ring: One with a smiley!

I was instantly happy and I didn’t mind about the fact that I hadn’t much place or that the bus was quarter of an hour too late… This little man really made my day and he didn’t do anything special… Oh yes, when he grows childish, I will go and feed him