In het jaar 2007, het jaar dat de iPhone voor de eerste keer op de markt kwam en Rihanna onder haar Umberella, -ella, ella, eh, eh, eh, eh, stond, leerde ik een nieuwe muziekgroep kennen. Bij ons op school… Neen, het was geen groepje van 15-jarige pubers die hun haar lieten groeien, al was het maar om hun puisten weg te steken. Het was op Stressfactor. Stressfactor is een initiatief van TMF waarbij ze kleine festivalletjes organiseren op middelbare scholen. En in 2007, waren wij aan de beurt. Ik besloot met een aantal vriendinnen om ons op te geven als vrijwilliger. We zetten onze schouders onder ‘de snacks’. We verkochten broodjes en hot dogs.
Verder waren er ook andere kleine kraampjes met gadgets of waar er iets te rapen viel… Wat de optredens betreft, werd ik er niet meteen wild van – Kaye Styles en Katherine kwamen langs, maar verder waren ze voor mij onbekend. Maar dan begon plots het zonnetje te schijnen op die oktoberdag, het was warm genoeg om in een T-shirt rond te lopen en alles liep gesmeerd aan ons kraampje (we verkochten dan ook broodjes…). Ik weet nog dat ik me toen heel erg gelukkig voelde, de stress(factor) die ik voelde tijdens de voorbereiding viel van mijn schouders…
En toen was er: Palomine. Een onbekend groepje die hun Limburgse afkomst niet onder stoelen of banken konden steken. En wauw, wat een mooie muziek toverden ze daar te voorschijn. Samen met mijn vriendinnen was ik toch wel een beetje onder de indruk. Ik besloot om die avond wat te surfen over Palomine. Maar aan alle liedjes komen een einde, en ook de Stressfactor was al snel voorbij.
Als je dingen organiseert, dan zit je sneller in het sfeertje dan mensen die het niet organiseren, maar dan loop je eveneens na schooltijd ook nog op te ruimen, terwijl alle anderen met hun luie krent op de sofa liggen. Zo gaat dat dan. Ik was op de speelplaats papiertjes en flessen aan het ruimen toen ik een plectrum zag liggen. Een paarse met een wit schildpadje. Zonder nadenken stak ik hem in mijn broekzak en ruimde verder op.
Die avond kwam ik moe maar voldaan thuis en zette me meteen achter mijn laptop. Ik begon te surfen en kwam al snel op de site van Palomine terecht. Ik merkte dat ze wel enige bekendheid hadden. Ik wilde wat in hun gastenboek schrijven over de Stressfactor en besloot ook maar meteen te vragen of die paarse plectrum van hen was – waarschijnlijk niet, hoe groot is de kans? Alle groepjes hadden een gitarist. Enige tijd later kreeg ik een antwoord terug… En geloof het of niet, het was het plectrum van Palomine.
Zo zag ik er in 2007 uit. Blijkbaar waren de cameracapaciteiten nog niet zo goed als vandaag!
Korte tijd later besloot ik om de CD Get the luxurious big bath size te kopen. En ik was verkocht. Bekijk me niet als een groupie die met fototoestel in de aanslag optredens afschuimt (het is trouwens tegenwoordig betrekkelijk rustig…) maar ik ben op een heel fijne manier gaan houden van deze groep, puur toeval. Met enige regelmaat steek ik de CD in mijn cd-speler en geniet ik van hun muziek. Wanneer ze opnieuw gaan optreden, wil ik zeker een optreden bijwonen!
Een dikke drie weken geleden was ik op cadeautjesjacht bij Fnac en wilde even kijken of ze de nieuwe CD van Palomine, Attention Alpha, hadden. Als ze hem hier niet hadden, waar dan wel? Ik zocht en zocht maar vond niks. Ik liep naar een desk en vroeg naar hun CD. ‘Wie, juffrouw? Oe schrijfde da? P, A, L, en dan? Met enige hulp werd ik een beetje wijzer: ‘Joah, da’s wel een bekke ampetant, dieje CD komt ne meer binnen. Ma der zen der ier nog twee. In den bak van de koopjes. Joah, ik weet ni of da gij veel tijd hebt om te rommelen?’ Ja, oké, rommelen maar. De CD’s in de koopjesbakken zaten gelukkig mooi achter elkaar zoals een normale rek en niet schots en scheef zoals je vaak koopjes aantreft. Ik begon vol goede moed en bekeek elke CD. Helaas speculaas. Geen Attention Alpha te vinden. Teleurgesteld keerde ik huiswaarts.
Ik begon het eigenlijk oprecht jammer te vinden dat ik hun nieuwe CD niet in mijn bezit had. En wie niet waagt niet wint – ik besloot om contact op te nemen en mailde met de vraag of ik de CD nog ergens kon vinden óf dat ze hem eventueel wilden versturen. Al even snel als 5 jaar geleden kreeg ik antwoord, ja, ze wilden me graag een exemplaar bezorgen. Hoera!
En dit mensen is het verhaal van Palomine. Of beter: Hoe ik de groep beter leerde kennen en eergisterenochtend plots veel minder slecht geluimd begon te blokken!
You’ll be mine van Get the luxurious big bath size
Jullie mogen dit gerust als een tag gebruiken – vertel een verhaal waar het ‘toeval’ een grote rol speelde…
