Latijn; say what?!

Zes examens te gaan en dan… als het goed gaat 3 maanden vakantie, als het minder goed gaat 2 maanden. Wat het wordt, weet ik pas volgende week woensdag. Maar één ding is zeker, ik ben echt dringend toe aan vakantie! Ik heb een hoop boeken te lezen, een hoop kindjes gelukkig te maken, een hoopje geld te verdienen, een stage te doen en vooral nood aan het Genot.

Ik heb vandaag (misschien) mijn laatste examen ooit afgelegd van Latijn en ik vind het nu al jammer. Ik ben blij dat ik de ballen aan m’n lijf had om iedereen 5 jaar geleden een dikke middenvinger te geven en mijn rug te keren. Mijn eigen zin, dat zou ik doen. En ok, het klinkt niet echt rebels: ‘Ik doe Latijn!’ Maar het was ook helemaal niet zo bedoeld. Ik wilde ook tijdens mijn schooltijd het Genot voelen. Het Genot dat ik met een handvol studentjes ook deel(de)…

Ik kan het eigenlijk amper geloven dat ik alle schema’s van grammatica, alle boekjes, … moet doorgeven aan m’n kleine zusje en zeggen: ‘Hou het bij, want je kan het volgend jaar goed gebruiken!’ Volgens mij is ze niet eens in staat om een accusatief te onderscheiden van een nominatief. En eerlijk gezegd, ik ook niet… Het is dan ook op z’n minst bizar dat ik mezelf tot heden een Latiniste kan noemen. Maar het is ook helemaal geen eerlijke gedachte om al die vooroordelen over mijn zus nu al te vellen. Ik heb ook mijn kans gekregen en zelfs wanneer ik ze niet meer kreeg, heb ik ze toch gegrepen. Ik hoop zelfs, in het diepste van mijn ziel, dat mijn zusje volgend jaar al hyperventilerend aan m’n kamerdeur staat om te zeggen dat ze het helemaal niet kan. Zodat ik haar kan zeggen: ‘Ja dat had ik ook, kijk een accusatief eindigt op –am want de nominatief eindigt op –a’.

Toen ik vanmiddag van het examen naar huis reed, had ik een heel vreemd gevoel. Een gevoel van vrijheid, blijheid, opluchting én droefheid. Precies alsof ik mijn zus was gaan uitwuiven op de luchthaven omdat ze een glanzende carrière in Hollywood tegemoet ging. Moest ik blij zijn dat ze wereldberoemd werd? Moest ik droevig zijn omdat ze vertrok? Moest ik opgelucht zijn omdat ik de helft van haar bezittingen gekregen had voor ze vertrok? Of moest ik droevig zijn omdat ik niet in Hollywood zat?

Tot vorige week zou ik nog getwijfeld hebben, maar nu weet ik het zeker: Als ik morgen mijn leven opnieuw moet beleven dan zit ik over 12 jaar weer te zweten boven de gemengde verbuiging.

Vale!

Advertenties

2 gedachtes over “Latijn; say what?!

  1. thomas hendrikx zegt:

    Wat dat handjevol studenten betreft waarmee ge Latijn deelt, I’m part of it =)
    Tis leuk om te zien dat er nog mensen zijn die kunnen inzien wat die taal allemaal biedt..
    O ja, en dat gevoel van droefheid waarover ge spreekt, dat had ik ook vorig jaar en eerlijk gezegd, heb ik er nog altijd last van met momenten =)

    x
    thomas

    • sellmyshoes zegt:

      Ik heb dikwijls ook gedacht: ‘Waarom toch?’ Maar dat heb ik bij elk vak wel al eens gehad… Was het daarmee dat ge vorige week ’s bent terug gekomen?
      ‘k Vind het helemaal niet zo erg dat mijn zusje volgend jaar Latijn doet, kan ik de leerkracht een beetje uithangen 😉 x

Laat van je horen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s