Vacation is like a penis – always too short.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 8 november 2008)

Ik had de meest vermoeiende schoolweek achter de rug, waarin irritante klasgenoten, leraren, overvloed aan (slechte) toetsen en taken-zonder-eind elkaar afwisselden. Mij mateloos ergerend. Ik stond op het puntje van exploderen toen het net op tijd tot me doordrong dat ik vier heerlijke dagen zou hebben – dat zou pas een explosie zijn! Voor ik naar deze vier dagen kon lopen alsof m’n leven er vanaf hing, moest ik mezelf eers nog bewijzen op het podium. Plankenkoortsloos als ik ben, ging het goed, en ik vond het leuk, hoewel ik kon janken van vermoeidheid. It’s hard to be a star!

De volgende ochtend stond ik vroeg op om de laatste hand te leggen aan m’n valiezen – ik had m’n halve verkleedkoffer ingepakt én m’n halve kleerkast. Proppen maar! Ik was al heerlijk gestresseerd toen ik m’n collega’s van het speelplein ging ophalen. Maar ik vond het al even heerlijk dat ik op hoofdanimatorcursus zou gaan – so relax and take it easy.

Zoals voorspeld waren het vier onbeschrijflijke dagen met al even onbeschrijflijke momenten. Lachen, gieren, moe zijn, laat gaan slapen, onnozeliteiten, vroeg opstaan, steiltangen, hoepelrokken, foute foto’s, leuke sessies, koud weer en typische kampfood werden zoals de inhoud van mijn valies in vier dagen gepropt. Dit had als resultaat dat ik na die vier dagen zo dood was als wat en ik moest nog een laatste opdracht voltooien. Veilig op m’n bestemming geraken – die was niet thuis maar wel ‘de zee’! Ik zou de rest van de vakantie daar vertoeven, als ik het monster der Openbare Vervoeren kon trotseren. Maar ik zou hoofdanimator worden en ik zou dus ook het monster verslaan. Tenminste, dat dacht ik.

Aangezien ik in uren niet meer had gegeten en het voelde alsof ik in dagen niet meer deftig had geslapen – wat ook het geval was, besloot ik om mezelf te trakteren. Eén van de automaten in het station van Antwerpen-Berchem bromde zodanig, dat ik gehypnotiseerd werd. Ik liep er iets te enthousiast heen, en kegelde het geld in de automaat. Ik duwde gretig op de knop der ‘Maltesers’ en plukte de zak uit de machine. Ik scheurde de zak open om m’n honger te stillen en dan… rakketakketak. Alle Maltesers lagen uitgespreid op de grond, op twee na. Ik keek angstig rond en hoopte dat niemand iets gemerkt had, maar nee hoor, uiteraard stond iedereen naar me te kijken alsof ik van een andere planeet kwam. Eigenlijk kwam ik daar ook van, geen enkele normale mens zou vier dagen in Geel overleefd hebben, maar ja.. Ik propte de twee chocoladebolletjes in m’n mond en smeet het zakje vluchtig in de vuilbak en haastte me met m’n zware valies de trap op. Dit is nu makkelijk geschreven dan toen gedaan. Ik tuurde voor me uit, minutenlang, tot ik me badacht dat de trein wel belachelijk lang wegbleef. Nog twee minuten en de trein zou aankomen op het perron waar ik zat. Maar nee hoor, de halve NMBS werd waarschijnlijk vanochtend nog ingelicht dat ík met de trein zou reizen en daarom moest er een perronwissel gebeuren, ja! In m’n getuur keek ik in het rond en zag plots aan de overkant een tv-scherm waar míjn eindbestemming opstond – rennen maar! Ik stoof de trap af, waarbij ik bijna 4 keer m’n nek brak, schoof bijna uit over één van míjn Maltesers en kwam tenslotte net op tijd aan op de trein.

Eenmaal gezeten met een marginale trui (joehoe, ik kwam van Geel) en rooie wangen van de koude, de opwinding, de schaamte en de loopsessie slaakte ik een diepe zucht. Mijn valies probeerde ik zo min mogelijk in het gangpad te zetten aangezien ik het echt niet meer kon opbrengen om enkele gewichthefoefeningen te doen. Doch zijn mensen weinig respectvol, het staat in de weg, je ziet er marginaal uit en je kijkt verdwaasd – dan ben je sowieso ééntje van de jeugd van tegenwoordig!

Eindelijk zat ik in St. – Niklaas in het station waar m’n nonkel me oppikte om samen naar de zee te gaan waar de rest van de familie al twee dagen eerder aangekomen was. Iedereen had nog steeds dezelfde persoonlijkheid wat me op m’n gemak stelde en waarbij ik besloot om in m’n bed te kruipen.

Het was me de vakantie wel!

Advertenties

Laat van je horen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s