Inside every older person is a younger person wondering what happened.

Toen ik vanmorgen op de bus naar huis zat op het eerste stoeltje achter de chauffeur – kon ik echt balen – het stoeltje is zo klein en ik er is heel weinig plaats voor m’n benen. Aangezien ik een meter 80 ben was het niet ideaal! Tot ik naast me keek en meteen de worden ‘blog this’ door mijn hoofd gingen. Ik heb dit wel vaker, dat ik dingen zie waar ik later over wil bloggen… Die dingen schrijf ik dan op, met als gevolg dat ik een lijstje blogitems heb tot in Timboektoe, maar deze kon ik echt niet laten liggen… Maar wat zag ik dan?

Aan de andere kant van het gangpad zat een oud mannetje. Niet zo één waarvan je denkt: ‘Goh, die is al dood, maar hij weet het zelf nog niet. Even de ambulance bellen.’ Hij zat er erg kranig bij, deze man van zo rond de 70. Hij was tamelijk klein en was helemaal in het zwart gekleed. Wat me zo opviel aan hem, was dat je kon zien dat hij nog van het leven genoot. Hij deed me denken aan een kindje. En dan heb je natuurlijk de uitspraak waarbij men zegt dat mensen op een bepaalde leeftijd weer kinds worden – maar dan gaat het eerder over opnieuw pampers dragen, gevoed moeten worden, …

Hij zat op zijn stoeltje en hield zich vast aan de stang voor zich. Het was alsof deze oude kinder-man voor de eerste keer in zijn leven op de bus zat. Hij keek erg blij en verrast om zich heen. Zijn zwarte mutsje had hij tot over zijn oren getrokken. En wat hem nog het meest kinds maakte is, hij droeg een rugzak, op zijn rug, óp de bus! Echt zoals een kind dat de moeite niet neemt om zijn rugzak tussen zijn benen te zetten… En alsof ik het allemaal nog niet schattig genoeg vond, zag ik dat zijn rugzak ook een sleutelhanger had: eentje met een smiley!

Ik werd instant vrolijk en het kon me niks meer schelen dat ik weinig plaats had voor m’n benen of dat de bus me een kwartier had laten wachten… Dit mannetje maakte me echt gelukkig! En oh ja, als hij ooit echt kinds wordt, zal ik hem wel gaan voeden 😉

____

When I sat at the bus this morning I was annoyed because I had to sit right behind the driver. I’m 1m 80 so there was not much place for my legs. But when I was staring around and noticed this one thing, I could only think ‘blog this’. I have this often, that I see thing and that I want to blog about it later. I write those things down and now I have a very long list… What did I see?

There was this little old man next to me. Not one who’s already dead but still alive, but one who’s dashing. He’s not very big and was wearing black clothes. You could really see he was still enjoying life. He remind me of a little kid. And they say when people are getting old, they turn into kids again – you have to feed them and change diapers and stuff – but this was different…

He was holding the bar in front of him and it seems as it was the fist time he was on a bus. He was very happy and looked curiously around. His little bonnet covered his ears. What made him extremely cute and ‘childish’ was that he was wearing a backpack… On the bus… Like a child that doesn’t take time to put it in front of him… I was already totally sold, and at that moment I noticed something else. His backpack had a key ring: One with a smiley!

I was instantly happy and I didn’t mind about the fact that I hadn’t much place or that the bus was quarter of an hour too late… This little man really made my day and he didn’t do anything special… Oh yes, when he grows childish, I will go and feed him 😉

Advertenties

5 gedachtes over “Inside every older person is a younger person wondering what happened.

Laat van je horen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s