Heb je er eigenlijk nog veel last van?

Ik ben Yasmin, 24 en ik heb een pervasieve ontwikkelingsstoornis die valt onder PDD-NOS. Ik heb autisme: autisme dat niet op autisme lijkt. Mijn jeugd had zorgeloos kunnen zijn aangezien ik alles had om gelukkig te zijn. Maar ik was niet gelukkig. Op mijn achttiende stond ik, samen met mijn leeftijdsgenoten, in een nieuw startblok van het leven. De rest nam een vliegende start en ik smakte met mijn gezicht tegen de grond. Een klein jaar lang zat ik in vier verschillende instellingen. Op mijn negentiende kreeg ik mijn diagnose en wrong me opnieuw in zo’n startblok. Ik ben een jaar kwijtgespeeld, maar heb er wel een nieuw leven voor in de plaats gekregen. De medicatie die ik neem maakt de wereld draaglijk voor mij en mij draaglijk voor de wereld. Een vraag die ik geregeld krijg: Heb je er eigenlijk nog veel last van? Ik heb het gevoel dat, wanneer je beperking niet zichtbaar is, je geen beperking hebt. Ooit al eens aan een blinde gevraagd of hij er nog veel last van heeft? Neen. Die heeft er dagelijks last van, dat hoef je niet te vragen. Wel, ook ik heb er dagelijks last van.

Donderdagnamiddag liep ik rond 16.00 met mijn trolley van mijn kot naar het huis van mijn vriend. Tijdens de wintermaanden legde ik deze route met de tram af, maar nu het steeds beter weer wordt, maak ik twee keer per dag een wandeling van amper 2 kilometer. Twee. Kilometer. En ik heb er eigenlijk veel last van. Toegegeven, het is niet echt een rustgevende, idyllische wandeling: ik wandel langs de Franklin Rooseveltplaats én het Centraal Station. Bovendien heb ik, en ik citeer woordelijk mijn psychiater, ‘geen filter, je krijgt alles los binnen’.

Ik heb nog maar nauwelijks mijn teen uit de deur gestoken als ik word opgeschrikt door werkmannen die een huis aan het slopen zijn. Steenpuin en deuren belanden op het ritme van hyperactieve jingles van Joe FM in een holle container. Rustig gelegen, die universiteitsbuurt. Ik loop het hoekje om en word bijna overhoop gereden door een vrouw met kinderwagen, gevolgd door een viertal kleine, uitgeputte, jengelende kinderen die op verhaal proberen te komen. Even verderop is een kleine lagere school gelegen die op dit uur dagelijks omsingeld wordt door ouders: ouders in auto’s, ouders met smartphones, ouders met bakfietsen, ouders met bakvissen, ouders met haast en ouders met veel haast. Druk kakelend houden ze elkaar op de hoogte van het reilen en zeilen thuis. Niet alles, zo’n huishouden, en mijn man is nooit thuis! Ik word uit mijn gedachten gehaald door de ting-ting van een tram. Alweer een automobilist die de verkeersregels in de stad niet kent. Het is een Audi TT. Onze vorige buren hadden er vroeger ook zo eentje, zwart. Mijn ademhaling wordt iets zwaarder. Niet van de lichamelijke maar van de mentale inspanning. Ik word onrustig en moet nog twee epicentra van drukte passeren. Ik ben bijna halfweg. Aangekomen aan de F. Rooseveltplaats krijg ik steken in mijn achterhoofd, mijn ademhaling wordt nog zwaarder. Achter mij hoor ik een fietsbel en ik zet een stap opzij, een fiets zoeft me voorbij. Ik herken het meisje op de fiets. We zitten soms samen in de les. Ze heeft een schakeljaar gevolgd en ik rakel moeiteloos haar eerdere loopbanen op. Ik heb haar nog nooit gesproken. In de verte zie ik een man en een vrouw ruzie maken. Niet veel later, staat diezelfde man links van me aan het verkeerslicht te bellen met een vriend – alleen. Ze hebben weer ruzie gemaakt en hij is het beu. Dat hij rechtsomkeer maakte en dat het genoeg geweest is. Ik ben het ook beu, ik heb er ook genoeg van. Ik ben halfweg. Rechts van me ritselt een puberhand in een zak chips. Zout, van Lidl, Crusti Croc. Aan de puberhand hangt een horloge, Ice Watch, wit. Achter mij staan twee West-Vlaamse dames hun dagje uit te bespreken. Ik heb geen filter, ik krijg alles los binnen. Eindelijk, het rode mannetje wordt groen, een massa komt in beweging. Ik klem mijn klamme hand rond het handvat van mijn trolley. Ik voel overal steken in mijn hoofd. Ik word aangesproken door een man die flyers uitdeelt van Lycamobile. Door mijn hoofd flitsen acht willekeurige plekken in Antwerpen waar ik eerder werd aangesproken door mensen van hetzelfde bedrijf. Ik wimpel hem zenuwachtig af. Wanneer ik het Centraal Station passeer, kijk ik omhoog naar de klok. Ik moet morgen mijn abonnement verlengen. Niet vergeten. Morgenavond heb ik afgesproken, zaterdagavond moet ik babysitten, volgende week vrijdag heb ik presentatie. 22 mei moet ik mijn thesis inleveren. Ik duizel. Kwart na vier. Mijn hoofd lijkt al uren onderweg, mijn lichaam ondergaat. Ik voel een stijvige spanning in mijn schouders. Alsof ik elk individu dat ik inmiddels gepasseerd ben op mijn schouders draag. Ik laat het Centraal Station achter me en mijn ademhaling kalmeert enigszins. Ik kijk naar de overkant van de straat, naar de plaats waar ik tot tweemaal toe gevallen ben. De eerste keer was op een maandagmorgen, het regende en mijn knie was geschaafd. De tweede keer was het zondagnamiddag en zonnig. Een vrouw met zwart jurkje en een Marc Jacobshandtas vroeg me of alles in orde was. Ik verbeet de pijn en antwoordde volmondig ja. Ik passeer een boompje. Hier hebben mijn vriend en ik gisterenavond staan praten, terwijl de hond plaste. Ik kan de plas nog zien, ik kan de hond nog zien zitten. Ik ben halfweg de tweede helft. Mijn hoofdpijn wordt ondraaglijk en het licht schijnt pijnlijk in mijn ogen. Aan het eind van de straat zie ik een groepje meisjes mijn richting uitkomen. Eén van de meisjes zit in mijn bijlesgroepje. Charlotte. Nutteloze details over Charlotte vullen ongewild mijn hoofd. Mijn ademhaling wordt zwaarder. Ik loop gedecideerd de straat van mijn vriend in. Rak-tak-tak-tak-tak. Het geluid van de wieltjes van mijn trolley gonst door de straat en door mijn hoofd. De langste 200 meter tot nu toe. Ik draai mijn loden hoofd in mijn nek. Het lijkt alsof de hoofdpijn zich mee verplaatst in mijn hoofd.

Twee. Kilometer. Ik bel aan en geef mijn vriend een kus. Ik ben veilig en alles wordt rustig. De hoofdpijn bonst van binnen naar buiten. Ik heb twee kilometer gewandeld en plof in de zetel. Ik verander van positie want mijn schouders doen pijn. Twee kilometer. Met een slok water slik ik een migrainemiddel en mijn wandeling door. Zo wordt de wereld draaglijk voor mij en ik draaglijk voor de wereld. Ja, ik heb er eigenlijk nog veel last van. Ik krijg alles los binnen.

Advertenties

43 gedachtes over “Heb je er eigenlijk nog veel last van?

  1. annemarie desmet zegt:

    Mooi geschreven. Dank je voor de heldere tekst. Een vraagje dat je misschien niet graag beantwoordt, geen probleem dan hoor. Wat vind jij van de diagnose hypersensitiviteit. Ik heb er moeite mee omdat het volgens mij symptomen beschrijft zonder de oorzaak te zoeken . Ik vind jouw diagnose duidelijker en je kan beter zoeken naar manieren om ermee om te gaan en evt ook medicatie. Nogmaals, als je dit wil negeren no problem. Keep up the good work!

    • sellmyshoes zegt:

      Dag Annemarie,
      Ik ben natuurlijk niet geschoold om over zulke dingen te oordelen, maar gedurende mijn opname kwam ik inderdaad veel mensen tegen die de stempel van ‘hypersensitiviteit’ kregen dus ik volg je stelling wel. Het is ook moeilijk om op zulke dingen je vinger te leggen omdat aan een stoornis (welke dan ook) ook altijd een persoonlijkheid gekoppeld is. Dankjewel!

    • Tom zegt:

      3 weken geleden te horen gekregen dat ik (34 jaar nu) ook ass heb. Toen ik jou artikel voor de eerste keer las moest ik huilen van….. tja, opluchting of herkenning of…. ik weet het niet goed. Het was zo herkenbaar. Ik heb het afgeprint en heb het laten lezen aan mijn auticoach, aan sommige die het willen begrijpen en hoop zo dat ze mij ook begrijpen.
      BEDANKT YASMIN, is het enige wat ik kan zeggen. Ik volg je blog vanaf nu (en wacht stiekem op je volgende neergeschreven “ass ervaring”, om ze dan terug te kunnen delen.)

      • sellmyshoes zegt:

        Dag Tom, ik heb mijn diagnose ook vrij laat gekregen maar niet zo laat als jij. Probeer het positief te zien, je bent nooit opgegroeid met een etiketje. Anderzijds geeft het je nu wel de kans om gerichtere begeleiding te krijgen. Ik vind het gek dat er een maand na het verschijnen van de blog en het artikel nog steeds reacties binnenkomen in mijn mailbox en op mijn weblog. Het doet me ook veel deugd. Ik wens je alle geluk en succes!

      • Tom zegt:

        2 redenen waarom er nog altijd reactie komt:
        – je artikel is in “de morgen” verschenen
        – het was gewoon goed geschreven en voor een, blijkbaar, toch groot doelpubliek

        volgens mij werk ik in het dorp van je ouders en woon ik er op 10 km af.

  2. tomas zegt:

    Zeer mooi geschreven tekst en zeer herkenbaar. Zelf sukkel ik ook met een Autisme Spectrum Stoornis, depressie en een hoge sensitiviteit. Ik denk niet dat ik zó veel prikkels op vang als jou, maar heel veel minder zal het toch niet zijn.

    Ik heb het gevoel dat ik een soort artificiële filter heb gecreëerd, maar in tegenstelling tot de normgroep heb ik de indruk dat ik deze actief moet “regelen”, wat als resultaat heeft dat ik na een uur – of soms zelfs maar een kwartier uur – totaal uitgeput in elkaar zak.

    Het frustrerende aan onze handicap is dat onze omgeving zelden aanvoelt waar onze moeilijkheden liggen en daarom verwachten dat we “normaal” functioneren. Een beetje alsof men van een rolstoelpatiënt verwacht dat hij even opstaat om een trap op te wandelen.

    Ik voel een rust na te lezen dat ik hier niet zo alleen in ben als ik oorspronkelijk dacht. Je hebt er in elk geval een nieuwe vaste lezer bij.

    • sellmyshoes zegt:

      Dag Tomas, je verwijst terecht naar een rolstoelpatiënt, daarom dat ik de vergelijking maak met een blinde, al is dat natuurlijk een beperking van een andere orde. Ik wilde het in de eerste plaats bevattelijk maken voor iedereen. Hartelijk dank!

    • sellmyshoes zegt:

      Gelukkig wonen mijn ouders ver weg van de stedelijke drukte, in de natuur, en kan ik daar elk weekend op adem komen!

  3. Carine Booghs zegt:

    Zo verrassend, je artikel dat ik in De Morgen las. Zo herkenbaar en het is een opluchting om te vernemen dat ik niet de enige ben met deze ‘onzichtbare’ problemen.
    Twee jaar geleden had ik een zwaar auto-ongeval maar als bij wonder had ik niets, behalve dan een whiplash en problemen met verwerken van prikkels,vooral filteren van geluiden… en dit heeft oa als gevolg een beperking in sociale omgang. Dit is voor mij heel lastig.
    Jij beschrijft je situatie heel helder. Ik kijk ernaar uit om je blog verder te volgen!
    Ik wens je heel veel succes bij je studie, sterkte in moeilijke situaties en dat je je talenten ten volle kunt ontplooien!

  4. Erica zegt:

    Hallo Yasmin, bedankt voor je heldere omschrijving van 2 kilometer wandelen in Antwerpen. Ik heb er zelf gewoond en weet dat het er hectisch aan toe kan gaan. Ik bewonder je moed en kracht om dit toch elke keer te doorstaan. Want dit is voor jou geen ‘wandelingetje’ in Antwerpen. Dit is voor jou een helse tocht met een zware overprikkeling. In mijn werk heb ik te maken met personen die ASS hebben. Je probeert je dan in te leven als begeleider hoe zij ASS moeten ervaren. Met jou blog laat je mensen binnen kijken in de ASS-wereld. Bedankt, ik heb er veel uit geleerd. Nog succes met je blog, ik blijf je zeker volgen 😉

    • sellmyshoes zegt:

      Ik ben blij dat ik me met dit blogbericht hem kunnen losscheuren van wetenschappelijke en academische artikels en op die manier een andere, misschien zelfs relevantere, inkijk heb kunnen geven in de ASS-wereld. Ik wens je heel veel succes, passie en geduld in je job.

  5. Sam zegt:

    Mooie blog. Ik bewonder dat je dit doet – ook je interview in de krant. – en wens je nog veel inspiratie toe – Sam van Tistje.com

  6. Mysig zegt:

    Wat ben ik blij dat ik – dankzij De Morgen – zonet je blog heb ontdekt! Heel mooie blogpost, trouwens. Ik zou het zelf niet beter kunnen omschrijven hoe het voelt om door de Antwerpse jungle te wandelen…

  7. Jessica zegt:

    Ik heb je verhaal gelezen via de nieuwsbrief van De Morgen, ik herkende heel veel van mijzelf in wat jij schreef. Eigenlijk alles. En ook Antwerpen, ik heb daar zeven maand een opleiding gevolgd en ken de drukte, die wandelroute kan inderdaad erg veel lawaai geven die je niet loslaat,… en erg veel indrukken van zoveel mensen, in Gent had ik dit ook tijdens mijn hogeschooljaren, alles komt op je af, ik vind het heel moedig dat je het elke dag aan kan. Ik hoop dat nu je nog relatief jong bent een opleiding kiest of afrond waarin je jezelf kan zijn zonder al teveel stress. Zelf koos ik verkeerde keuzes en doordat ik telkens erg moe was van alles wat ik niet kon loslaten zagen docenten dit wss aan mij en heb ik enkel na veel moeite enkel een diploma medische pedicure en bedrijfsbeheer, mijn hogeschoolstudie was te intens, niet qua haalbaarheid maar de druk die op mij afkomt, ih laatste jaar huurde ik met eigen spaargeld een studio om er minder last van te hebben maar het heeft allemaal niet geholpen, elke dag nog zou ik terug willen gaan id tijd en kiezen voor een opleiding in een rustig gelegen stad en mss iets minder sociaal , maar dat is het ook net, ik wil juist wel onder mensen komen en helpen. Hoe dan ook, ik vind jou een moedige vrouw en hoop dat je steun hebt vanuit jouw omgeving. Groetjes, Jessica

    • sellmyshoes zegt:

      De juiste diagnose, begeleiding en veel geduld zorgen ervoor dat ik mijn studie dit jaar afrond. Het is absoluut niet vlekkeloos verlopen maar alle tegenslagen waren mooie lessen voor de toekomst. Ik hoop dat je een goed evenwicht vindt in het leven met de nodige moed en liefde.

  8. Warnitz Tom zegt:

    HEY,
    Ik herken dit heel erg van die prikkels en heb er al jaren last van.
    Ik heb de diagnose ASS en heb ook geen filter en heb al veel medicatie geprobeerd maar niks lijkt mij te helpen buiten een medicatie indien nodig die ik op zak moet dragen tegen angstaanvallen van overprikkeling.Ik had graag geweten welke medicatie jou helpt zodat ik dit eventueel eens kan voorleggen aan de arts

    groetjes Tom

    • sellmyshoes zegt:

      Dag Tom, ik neem zelf Seroquel. Je moet wel weten dat ik deze medicatie neem voor mijn stoornis in het algemeen en niet alleen voor de vele prikkels.

  9. Dina W. zegt:

    Geweldig geschreven meid !
    Blij dat ik niet de enige ben die een beetje gestoord word van de bijenkorf om je heen.
    Ik vind het dodelijk vermoeiend allemaal.
    Alle goeds gewenst uit Nederland 🙂

  10. Marjolijn zegt:

    Als ik je blog lees over de hoeveelheid prikkels die je binnen krijgt tijdens je wandeling, snap ik mijn zoon (heeft diagnose Asperger) beter. Nu begrijp ik ook waarom hij zo vaak hoofdpijn heeft.

  11. petra zegt:

    Hallo Yasmin,
    Proficiat met het neerschrijven van je verhaal. Mijn zoontje 9 met ASS (ongeveer zelfde diagnose) had het die morgen nogal moeilijk. Na het lezen van je artikel in de krant, vond ik het helemaal niet meer zo zwaar … tijd en stress waren niet meer belangrijk, even de rust opzoeken Het was zeer verhelderend en had alles om ons even jouw ervaring mee te geven aan anderen. Laat je zeker niet beperken en gebruik al je talenten! Je kan het ! Dikke pluim.

  12. autofthebox zegt:

    Hey Yasmin,
    Ik heb zelf ook last van autisme en overprikkeling daardoor.
    Bedankt voor je heldere beschrijving. Het is zeer herkenbaar!

  13. monique zegt:

    Mijn complimenten! Wat heb je dit mooi omschreven! Ik heb zelf een zoontje met een vorm van autisme dus dit komt mij heel bekend voor.. Blijf vooral de blog schrijven zodat wij nog heel veel van jou kunnen leren. Het is fijn om handvaten te krijgen van iemand die uit eigen ervaring spreekt. Ik denk zo vaak, kon ik maar even in het hoofd kijken van mijn zoontje zodat ik enigszins een indruk kan krijgen, hoe hij dingen beleeft.

    Heel erg bedankt voor je verhaal

  14. Miranda Lonij zegt:

    je zegt in je stuk dat je medicatie gebruikt die de wereld dragelijk maakt. Welke medicatie gebruik je als ik vragen mag? Ik zoek een ander medicijn voor mijn dochter, zij gebruikt nu ritalin maar dat is slecht voor haar hart.
    Groetjes Miranda

    • sellmyshoes zegt:

      Dag Miranda, ik neem Seroquel. Maar niet uitsluitend voor de prikkels. Elke medicatie heeft bijwerkingen en gevolgen dus ik geloof dat een arts zeker de gepaste medicatie kan vinden, afhankelijk van de persoon en situatie.

      • Sam zegt:

        @Miranda: Zelf op zoek gaan naar medicatie zou ik toch sterk afraden – het is veel beter uw twijfels (en vooral nevenwerkingen) zo vlug mogelijk te uiten bij de behandelende arts of naar een andere op zoek te gaan als dat niet kan (die eventueel een andere medicatie kan voorschrijven op basis van symptomen die zich stellen).

      • Jessica zegt:

        Ben toch ook beetje verbaast omtrent de reactie van Miranda. De medicatie die u beschrijft is een vorm die enkel zou mogen worden voorgeschreven aan personen met ADHD en Seroquel valt onder de groep antipsychoticum meestal gebruikt om symptomen van een depressie te onderdrukken. Ik zou niet zomaar af gaan op het medicatiegebruik waarbij een ander wel baat geeft. Elk mens heeft andere mentale klachten of aandoeningen, een ander lichaam, andere hersenen, etc. Bvb. zo kan iemand goed reageren op een slaapmiddel en bij een ander geen uitwerking hebben. Bovendien is elke vorm van medicatie die dient in te werken op het centrale zenuwstelsel niet gezond voor hart-en bloedvaten. Een goede huisarts eventueel een (kinder)psychiater zal het beste kunnen oordelen.

  15. Katrien Ploegmakers zegt:

    Hoi Yasmin,

    Ik las vanmorgen je verhaal. Wat mooi en duidelijk beschreven wat er in je omgaat tijdens zoiets ‘simpels’ als een wandeling over straat. Wat moet het lastig zijn om zonder filter alle prikkels binnen te krijgen.

    Ik heb misschien een beetje en gekke vraag, maar wil hem toch graag stellen. Tijdens mijn afstuderen een aantal jaren geleden hebben we een drukvest ontworpen, waarmee je jezelf een rustgevende knuffel kunt geven, om mensen met problemen met de prikkelverwerking te helpen omgaan met onrust en overprikkeling. Weet niet of je het al kent, maar kijk anders eens op http://www.drukvest.nl. Nu zouden wij het erg leuk vinden wanneer jij het vest voor ons wilt uitproberen om te kijken wat het met je doet en of het je kan helpen. Lijkt je dat een leuk idee?

    Hoor graag van je.

    Fijne dag,

    Katrien

  16. Jef zegt:

    Ik weet het is een late reactie maar je verhaal is fragmentarisch geschreven zoals in een film.
    Ik woon zelf in Antwerpen en als het ware liep ik samen met je mee.

Laat van je horen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s