It gets better.

Ik heb er nooit echt veel moeite mee gehad om kleur te bekennen. Als het politieke verkiezingen zijn en ze stellen me de vraag: ‘En op wie stemde je?’, zal ik daar niet geheimzinnig over doen… Hoewel, in eerste instantie misschien toch een beetje geheimzinnig, maar als je me juist weet aan te pakken, krijg je het er wel uit… Ook tijdens de lessen Zedenleer of Moraal was het nooit een probleem om voor mijn mening uit te komen, waarom zou het ook? Het is toch de bedoeling dat je hier op aarde een eigen mening ontwikkelt? Soms denk ik dat mensen die hun mening niet willen geven, geen mening hebben of er niet volledig achterstaan… Al zal dat wel een beetje kort door de bocht zijn, maar goed…

Wat die politieke zaken betreft is mijn land België wel fantastisch bezig, al zeg ik het zelf (en ja, da’s mijn immer sarcastische mening!). We halen het wereldnieuws. Niet omdat we op een halve week een regering bij elkaar kregen en het land  nu probleemloos wordt bestuurd en dat de linker- en de rechterhelft van ons land nu in complete harmonie leven, zoals Plato het wil. Neen, omdat we na wéken en zelfs máánden nog steeds muurvast zitten omdat de één niet met de ander wil praten, omdat 100 euro niet hetzelfde is als 99 euro, omdat de één uit Wallonië komt en de andere van aan de kust, … Kortom, omdat ze allemaal bang zijn voor hun eigen centjes en hun eigen postje… Als ik in het weekend niet naar m’n werk ga, zal ik ook geen centjes op mijn bankrekening zien. Als die politici maar wat lopen te vitten in de Wetstraat en voor de rest maar wat touwtrekken, gaan ze ’s avonds lekker slapen en rinkelt de kassa… Want hun loon voor 2011 ligt nu al klaar en ze hebben nog niet de kleinste klap uitgevoerd… En net als je denkt dat we het officiële dieptepunt hebben bereikt, bereiken we Amerika… Niet omdat Kim Clijsters weer één of andere match gewonnen heeft, neen, omdat Bart de Wever het ook nog even nodig vond om Leuke Bart te gaan spelen in een TV-quiz… Belgium, twelve points! En zo winnen we het Eurovisie-afgangfestival

Maar goed, ik was in de eerste plaats niet van plan om hier over politiek te neuten, maar om die ene bekende man van die TV-quiz te citeren waar ik het net over had: ‘Het is gebeurd.’

Maar, het ging hier dus over mening geven en er voor uitkomen… Ik kwam laatst in een tijdschrift iets tegen wat al evenveel commotie teweeg brengt: homoseksualiteit. En waarom ook? Ik zal weer even kleur bekennen… Mijn zus is getrouwd met een zus en ja, in het begin vond ik het ook niet leuk om met drie vrouwen, waarvan twee klefdoend, in de winkel te lopen, maar het ging over, het was de eerste schok, zeg maar… En neen, ik was er niet tegen, helemaal niet, maar als het dan zo plots niet meer ver van mijn bed is, is het toch nog even anders… Mijn beste vriend heeft van hetzelfde laken een broek, of moet ik zeggen rokje? En als kers op de taart, ben ik er zelf van overtuigd dat iedereen biseksueel is… Maar dus, voor alle mensen die samen met kleur bekennen over eender welk onderwerp: 12 points!

In de tijd van de komkommers.

Kimberley – dé nieuwe ster – Vlaeminck. Daar wil ik deze blog wel even aan wijden. Niet zozeer om mee op de kar te springen met het gros van de bevolking maar om het zoals ene Hugo Camps het zo mooi kan, alles met de grond gelijk te maken in stijl.

Ik heb zelf geen tattoos en het lijkt me heel onwaarschijnlijk dat je daar met een naaldenangst ooit aan toekomt maar ik heb wel begrip voor zij die per se een permanente tekening op hun huid willen. Ik ben daar veel te fladderig voor, vandaag een ster, morgen een maan! Laten tatoeëren op je gezicht is voor mij iets ongewoons. Niet iedereen wordt geboren als de gemiddelde Rihanna (die heeft ook enkele sterren staan, trouwens) maar om je gezicht te verminken moet je wel compleet gaga zijn.

Maar goed deze meid kreeg het in haar ster en stapte de tattooshop binnen en besloot om 3 sterretjes boven haar oog te laten zetten. Maar wonder boven wonder werd de dame in kwestie comateus waarna ze een uur later wakker werd met een vijftigtal sterren op haar aangezicht. Oké, dit gaat voor mijn examenbrein even te snel… Als ik binnenwandelde in die tattooshop en ik zag de man die aangesteld was om de tattoos te plaatsen, dan bedankte ik vriendelijk en dacht ik nog twee keer na! Indien de drang echt te groot is en ik zo opgewonden ben dat ik zal buitengaan als een ster, dan zou ik op z’n minst wakker blijven tijdens de naaldensessie. En mocht ik zó ontiegelijk moe zijn, dan zou het effect van de naalden me wel wakker houden, me dunkt.

Toen ik het bericht de eerste keer las, dat was in een kadertje van 6 cm x 6 cm in De (geciviliseerde krant) Morgen, was ik ook mijn formules wiskunde aan het herhalen. Deze combinatie (om even in de sfeer te blijven van het wiskunde-examen) heeft ertoe geleid dat ik dacht dat het wel in de Marginale Staten van Amerika zou gebeurd zijn. Toen ik diezelfde middag en een examen later, bij de kiné aankwam, stond die met een minder geciviliseerde krant heen en weer te wapperen: ‘Wat vind je hier van?’ Plots daagde het me allemaal, het was in ons zakdoeklandje gebeurd. Ik had het kunnen weten! Een kwartet uren later, surfende op Facebook en andere verslavende non-drugs, was er rond deze ster al een hele hype ontstaan. Wat dacht je van Kimberlize yourself, waarbij je zelf 3 – of waren het er 56- kon laten tatoeëren, of een grapje van Carglass met ‘een sterretje kleiner dan een muntstuk van twee euro’. Het werd me wel duidelijk dat ik op de hoogte moest blijven om er daarna een 3-sterrenblog over te schrijven en besloot om enkele beeldfragmenten op te zoeken over het incident.

Nadat ik bekomen was van 56 lachbuien en 3 uitkramingen van ‘Oh my God’ had het bij mij definitief aan geloofwaardigheid verloren. Ik kon me gelukkig prijzen dat de fragmenten ondertiteld waren of ik had er geen snars van begrepen. Het feit dat ze ‘glik in sloape gevoln was’ werd compleet krankzinnig. En mijn ocharmegevoel dat ik ’s morgens nog had – want het zal je maar overkomen – was ook niet meer aan de hemel te bekennen. Is het trouwens iemand opgevallen dat ze in de fragmenten ook een sterretjestrui droeg? En rookte? En met dat laatste wil ik niet heiliger doen dan onze lieve Vaticaanman, maar toch, heel toevallig…

Als kers op de taart – Kleine beer aan de hemel, doen er ook nog speculaties over een stunt van MNM. Peter Van de Veire begint nu echt wel sterallures te krijgen! De Kimberlize-site zou ook niet vers van de pers zijn en ‘toevallig’ gesponsord worden door een soort van marketingbedrijf. Al even toevallig heeft MNM een ster in het logo – Lieve bevolking, wat met Converse, Mercedes of de EU? Hoe het verder escaleert, staat voorlopig nog niet in de sterren geschreven, maar ik ben zal de verhalen van het Kimberleystar wel lezen!

Maar ach, het is voor iedereen komkommertijd; de verkiezingen zijn geweest, niemand komt nog buiten wegens examens of kinderen met examens, De Kampioenen hebben hun eind aangekondigd en K3 is niet meer!


Vive les Flamands… et les autres aussi!

Nog in een roes van de fantastische woorden van Arno op Belgavox. Arno, jong, ik snap uw humor compleet! Het moet gezegd zijn: deze mens heeft ballen aan zijn lijf – geen 2 maar 1000! Terwijl iedereen zich kapotpiekert over het rode bolletje in het stemhokje, maakt Arno, de man, zijn mening duidelijk! Gedaan met die hypocrisie van de Vlamingen, gedaan met de zieligdoenerij van Walen. ’t Is een gevaarlijke cocktail als je het mij vraagt. Ze kunnen maar beter opletten of het wordt er eentje om U tegen te zeggen, Molotov voor de vrienden…

Ook even een eervolle vermelding voor Meneer Meuris S. de fijne zanger met een lelijk uiterlijk maar een bijzonder lekkere uitstraling! Gij kunt mij krijgen! Zijn exacte woorden ontglippen me maar het kwam er op neer dat iedereen eindelijk maar eens moet stoppen om zichzelf te beschermen op politiek vlak. Kom gewoon uit voor wie je bent en voor wat je stemt. (tautologie?)

Ik had deze woorden niet gehoord op de radio als ik niet betrokken was, bij een ongeval; het heet een geluk bij een ongeluk. En dat was het ook. Ik was eigenlijk het slachtoffer, maar dat klinkt veel dramatischer dan het was, dus laten we het erop houden dat ik betrokken partij was (kwestie van in het verkiezingssfeertje te blijven). Ik snap sinds vandaag perfect wat mensen moeten voelen, vlak voor ze beseffen dat ze hun laatste adem aan het uitblazen zijn. Mijn ervaring was nog niet voor een kwart zo erg als eindeloos vallen of omkomen in een verkeersongeval. Toch heb ik absoluut het gevoel dat ik het snap. Maar ik snap het nogal vaak en snel.

Enfin, het belangrijkste is dat ik weer een (meer) alerte weggebruiker geworden ben, dat ik nog steeds aan la vie doe en dat ik weet dat zowel Arno als Stijn kleur bekennen. Samen met mij! We hebben een clubje opgericht!

Vive les Flamands… et les autres aussi!

Eurosong.

Hij heeft een relatie met een sprookje. De Noorse kandidaat én winnaar van het songfestival. Blijkbaar ben ik de enige persoon op ons hele continent dat vindt dat deze jongeman een valse toon in z’n stem heeft. Of het maakte de mensen niks uit.

Persoonlijk vind ik de laatste jaren Eurosong een belediging voor de muziekwereld. André Vermeulen mag nog o zo fijne praatjes verkopen en Anja Daems mag – alweer – het kieken van Vlaanderen uit hangen. Het is muZAK. Met een grote z, een even grote a en een k. Het trekt op niks en toch. Toch zijn de levens van de Europeanen te uitzichtloos om iets anders te doen dan op zaterdagavond naar het Eurovisiesongfestival te kijken. Zakken chips worden uit de kasten getoverd en meneer Aldi wrijft weer gelukzalig in zijn handen, eurobiljetten worden bij elkaar gelegd want wie de winnaar raadt, is een pak rijker. Ook ik heb gekeken, mea culpa, noem me gerust kieken² van Vlaanderen. Maar het moet een ritueel zijn. Vroeger gingen ze naar de kerk, nu kijken ze naar Eurosong. Ik heb gekeken voor de gemeenschap. Voor de sfeer in de huiskamer, voor de commentaren in de huiskamer. En als ze per se willen dat ik punten geef, mij goed, zolang ik maar niet hoef te schrijven…

Ik ben veel te objectief voor zo’n tijdrovende en geldkostende spelletjes. Het is als een belspel, dat liedjesgedoe, het hoeft voor niemand, maar iedereen kijkt er naar én als de drang echt té groot wordt, dan beginnen ze nog te smsen ook. Ik stemde helemaal niet voor Hadise, die toch ook wel uit België kwam. Ze was te bloot, te voorspelbaar, te commercieel, te slecht.

Nu, de Belgische inzending was niet veel beter, god, moet ik daar echt mee geconfronteerd worden als Elvisfan? Moet iedereen echt gekweld worden? Moeten we het dan ook nog eens oprecht jammer vinden als die man met de grond gelijk wordt gemaakt? Ocharme, zijn verdiende loon.

Rusland telt geld neer, meer dan er inwoners zijn voor dit circus. Presentators, zo houterig als het maar kan zijn. Presentatrices, zo fake als Barbie en spektakel. Zoveel dat het bijna degoutant wordt. Mensen deden zich pijn voor ons, het kijkende, puntengevende, Europese, toffe volkje. Hoe fijn is het toch!

En ja, terwijl alle holebi’s in elkaar geslagen worden op straat, zingen wij uit volle borst met onze infantiele viking dat we allemaal een relatie hebben met een sprookje. Is dat ook verboden in Rusland?