Music is what feelings sound like.

Erase – Mika

Wordplay – Jason Mraz

Come home – Amatorski

You could be happy – Snow Patrol

Advertenties

Eurosong.

Hij heeft een relatie met een sprookje. De Noorse kandidaat én winnaar van het songfestival. Blijkbaar ben ik de enige persoon op ons hele continent dat vindt dat deze jongeman een valse toon in z’n stem heeft. Of het maakte de mensen niks uit.

Persoonlijk vind ik de laatste jaren Eurosong een belediging voor de muziekwereld. André Vermeulen mag nog o zo fijne praatjes verkopen en Anja Daems mag – alweer – het kieken van Vlaanderen uit hangen. Het is muZAK. Met een grote z, een even grote a en een k. Het trekt op niks en toch. Toch zijn de levens van de Europeanen te uitzichtloos om iets anders te doen dan op zaterdagavond naar het Eurovisiesongfestival te kijken. Zakken chips worden uit de kasten getoverd en meneer Aldi wrijft weer gelukzalig in zijn handen, eurobiljetten worden bij elkaar gelegd want wie de winnaar raadt, is een pak rijker. Ook ik heb gekeken, mea culpa, noem me gerust kieken² van Vlaanderen. Maar het moet een ritueel zijn. Vroeger gingen ze naar de kerk, nu kijken ze naar Eurosong. Ik heb gekeken voor de gemeenschap. Voor de sfeer in de huiskamer, voor de commentaren in de huiskamer. En als ze per se willen dat ik punten geef, mij goed, zolang ik maar niet hoef te schrijven…

Ik ben veel te objectief voor zo’n tijdrovende en geldkostende spelletjes. Het is als een belspel, dat liedjesgedoe, het hoeft voor niemand, maar iedereen kijkt er naar én als de drang echt té groot wordt, dan beginnen ze nog te smsen ook. Ik stemde helemaal niet voor Hadise, die toch ook wel uit België kwam. Ze was te bloot, te voorspelbaar, te commercieel, te slecht.

Nu, de Belgische inzending was niet veel beter, god, moet ik daar echt mee geconfronteerd worden als Elvisfan? Moet iedereen echt gekweld worden? Moeten we het dan ook nog eens oprecht jammer vinden als die man met de grond gelijk wordt gemaakt? Ocharme, zijn verdiende loon.

Rusland telt geld neer, meer dan er inwoners zijn voor dit circus. Presentators, zo houterig als het maar kan zijn. Presentatrices, zo fake als Barbie en spektakel. Zoveel dat het bijna degoutant wordt. Mensen deden zich pijn voor ons, het kijkende, puntengevende, Europese, toffe volkje. Hoe fijn is het toch!

En ja, terwijl alle holebi’s in elkaar geslagen worden op straat, zingen wij uit volle borst met onze infantiele viking dat we allemaal een relatie hebben met een sprookje. Is dat ook verboden in Rusland?