Kortsluiting.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 5 mei 2009)

Ik zou mijn laptop elk moment van de dag moeten bijhebben. Serieus, onder de arm of in de bij ons op school immer populaire trolley. Het kan me geen bal schelen maar ik zou hem overal kunnen gebruiken… Niet om te facebooken tijdens de les Natuurwetenschappen die voor de rest wel heel boeiend is maar wel omdat er zoveel gebeurt. Er gebeurt zoveel in een mensenleven. En believe it or not, er gebeurt zoveel in mijn menselijk leven.

Bij elke gebeurtenis krijg ik dan weer een kortsluiting in mijn hersenen die een géwéldige blog zou opleveren. Maar nee, hoor. Ze vond het niet per se nodig om haar laptop in een trolley te steken. Dus het volgende dat gebeuren zou, is dat alles gewoon net als de Noorderzon verdwijnt. Verdwijnen met uitbreiding: niet meer terugkomen.

Maar goed, misschien maar beter dat ik mijn laptop niet altijd bij heb, want zodra ik dit mechanisch eigentijds spul heb opengeklapt, ingeschakeld, bevelen gegeven heb, ontstaat er jammer maar helaas een kortsluiting. Eéntje in m’n hoofd. Een kortsluiting waardoor de enige activiteit van de hersenen kan geplaatst worden onder ‘ademen’. Wanneer ik deze personal computer (je moest ’s weten!) elk moment van elke dag die zich in elke week en elk jaar bevindt, dan zou mijn leven dát elk moment gedaan kunnen zijn. Want dan zou de lucht volgens mij niet meer naar de hersenen gaan. Zou het dan verdampen? Of zou er dan een reactie plaatsvinden dat het iets anders wordt? Gal bijvoorbeeld?

Laat ons stellen dat ik voor zulke chemische, biologische, fysische en welke exotische, onverstaanbare, Chinese wetenschap ook, te simpel ben. Dat is waarschijnlijk te wijten aan kortsluiting.

Ik vind de wereld eigenlijk één grote kortsluiting. Mensen vergeten alles wat je zegt, vergeten alles wat ze zelf zeggen. Ik zwijg.

Advertenties

Dat het de pan uitswingt.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 4 mei 2009)

Eén keer op een maand is het weer zo ver. Ik word geconfronteerd met het feit dat ik vrouwelijk ben. Dat ik twee borsten heb en een even groot aantal eierstokken. En, soms neem ik het privilege om het een maand niet te hoeven meemaken. Maar dan krijg je oorlog. Oorlog met de Russen.

Kanonsschoten met hoofdpijn; links, rechts, recht door zee. BANG! Wurgingen in de onderbuik… Gestikt.

En dan, begin ik te roepen, te tieren, te wenen en te lachen. Liefst allemaal binnen diezelfde seconde. Moodswings, da’s de naam van dat verschijnsel. Ik neem me voor om de Russen nooit meer over te slaan en om ze gewoon hun gang te laten gaan, eens per maand.

Het meisje met de oorbel.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 29 april 2009)

Hoewel ik gediplomeerd was in het met kinderen omgaan, was ik met haar nogal licht ontvlambaar. ‘Ze’ had een naam, zei m’n vader altijd. Maar ‘ze’ had ook een karakter, ééntje dat ondoordringbaar was, porieloos…

Ze was een professional in het verschijnen en verdwijnen. Verschijnen als ze iets nodig had en even vlug verdwijnen als ze het gekregen had. ‘Ze’ was de jongste, de laatste aan wie ze hun liefde konden geven. Liefde die ik soms, met een schutmuur om me heen met veel geweld afweerde. Liefde, waarvan ik niet eens wist of ik het wel wou…

Bij mij verscheen ze vaak, maar kreeg ze niet altijd de kans om meteen te verdwijnen. Ik zei soms haar meest gehate woord: nee. Bij haar moest het ‘nu en meteen’, bij mij meestal gepland en op voorhand geregeld… Ik barstte weer maar ’s uit m’n voegen. Ik zei nee, maar voor ik het wist werd ik beslopen langs drie kanten. ‘Ze’ had haar favoriete en meest sterke vrienden meegenomen. Haar vrienden konden me vanalles afnemen, dingen ontzeggen. Ze trokken de vloer weg onder mijn voeten. Ik zei het. Ik zei ja.

Ik stond er helemaal niet achter. En dat hebben ze geweten ook. Terwijl ik mezelf verschool in één van mijn favoriete werelden, de wereld van de literatuur, deed ik de oorbel uit m’n oor omdat het duwde in de achterkant van m’n oor. Terwijl ‘ze’ naast mijn bed haar wens in vervulling bracht en me probeerde te sussen met haar nutteloze mededelingen en vragen, liet ik me meeslepen in de wereld.

Enkele uren later stond ik in de bibliotheek. Ik voelde aan m’n linkeroor. Shit, de oorbel. De oorbel was links verdwenen, maar rechts zat ze er nog. De oorbel links lag thuis, woedend te wezen…

Yes, we gave it a try.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 20 februari 2009)

Ik word er allemaal zo ontzettend onzeker van. Net wanneer je ’s morgens in tijdsnood beseft dat je je wenkbrauwen dringend moet laten epileren, zeggen mensen uren erna dat je blik hen aanspreekt. Ik zou het dan zó graag als een compliment opvatten, maar iets in mijn hoofd laat het niet toe, waarna het compliment wegsmelt…

Doen mensen zulke acties opzettelijk? Hoe vaak ik dacht dat iets verschrikkelijk was. Mensen geven complimenten, maar ik heb echt het gevoel dat het soms niet meer is dan viseren, persoonlijk raken, ‘om te hebben’…

Ik geef mensen niet vaak complimenten. Waarom weet ik niet, maar ik denk dat het komt doordat ik de angst om de complimenten ken. Of misschien is dat gewoon een dolle insinuatie waar ik alleen last van heb. Zoals ik de enige ben die een bloedneus drie dagen op voorhand kan voelen aankomen. Of zoals ik de enige pink heb die ik twee keer moet strekken voor-ie dan ook echt gestrekt is…

Ik vergéét het ook gewoon, complimenten geven. Het hoéft voor mij ook niet, ik zal zelf wel bepalen wanneer m’n haar goed ligt of wanneer ik ‘het’ goed gedaan heb. Dat heet zelfvertrouwen, maar wordt vaak gezien als arrogantie, terwijl ik iemand ben met een flinke dosis zelfkritiek. Soms een overdosis zelfkritiek… Achteraf probeer ik het vergeten compliment dan goed te maken, met een smsje, een mailtje of een telefoontje. Maar dan komt het vaak gemaakt over, ongemeend, terwijl ik dan alleen probeer te zeggen dat ik het meende op het moment dat ik het niet zei… Dit is volgens mij een teken dat het voor mij niet hoeft, net zoals het niet hoeft om 3 maal een ‘x’ te vermelden na een smsje of een mailtje, da’s veel te elektronisch. Ik weet wie ik bemin en zij weten het, denk ik ook…

Heartbreaking, soulshaking.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 21 januari 2009)

Dit lijkt wel op een wedstrijd touwtrekken. Jij langs links, ik langs rechts. Jij probeert m’n hart eruit te rukken, terwijl ik je arm neem om je volledig over de streep te krijgen. Maar jij wint… Ik ben te zwak, te onbekwaam, te naïef en te optimistisch. Dit is het perfect recept om te falen, het perfecte recept om alle hoop te moeten opgeven en vergeten. Vergeten is moeilijker dan denken aan, denken aan gaat vanzelf, vergeten gaat zelfs niet wanneer ik het uren aan een stuk probeer. Maar ach… Ik zeg het zelf al eeuwen om mensen op te peppen: ‘plenty more fish in the sea.’ Maar ik ben vegetariër en ben niet zo geïnteresseerd in zwemmend vlees. Ik wil geen vis, ik wil geen water, ik ben gedoemd om te verdrinken, kopje onder…

Ik geef niet op, daarvoor ben ik te zwak, te onbekwaam, te naïef én te optimistisch. Maar ik voel nog minder de intentie om te veranderen voor deze wereld, ik verdrink nog liever, kopje onder… Ik heb altijd geleerd om te vechten, dat niets vanzelf komt, dat je minder vrienden dan vijanden hebt. Ik heb geleerd blij te zijn met wat ik kreeg, wel… Ik ben het ook, ik ben blij met wat je me gaf, al was het bitterweinig, omdat ik wist wat je me nog allemaal te bieden had. Maar in het leven is er geven en nemen. Als de gevende partij niets doet, dan doet de nemende partij ook niets meer, behalve verdrinken, kopje onder…

She put some lipstick on her face because she wanted to make up her mind.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 9 januari 2009)

De resultaten waren nog slechter dan gedacht. Ze had ‘het’ niet, de panache, … Jammer, zou een normaal mens redeneren. Maar haar hersenpan werd prompt vacuum gezogen. Ze liet haar voeten er met haar lichaam vandoor gaan… De oorlog in Irak leek plots maar een kubieke centimeter groot en Bush een kleine irritante smurf. Misschien was de wereld wel mooier zonder O2 in haar bovenkamer…

Maar het zou niet Kerstmis zijn als al de zorgen smolten voor de zon. Hoewel ze de afgelopen week haar kans gemist had om wereldberoemd te worden, leek het allemaal wel wat geluwd. Ze vonden het minder erg, waarschijnlijk omdat ze totaal andere dingen aan haar hoofd had!

Het zag er bovendien naar uit dat de gehele wereld het niet half zo dramatisch vond als zijzelf. Wat misschien wel in haar voordeel speelde, ze houdt van de drama in haar leven. Toch niet onbelangrijk om even te melden, de dramadrang werd groter en groter en groter! Maar goed, keep on dreaming, met je hoofd zo hoog mogelijk in de wolken.

Van Kerstmis kwam al heel snel een nieuw jaar. een jaar met een 2 voor- en een 9 achteraan. Hoera! De geboorte van een nieuwe baby! Hoera de geboorte van een Sportpaleis in vuur en vlam en een Regi die zijn publiek opzweept om hun handen in de hoogte te richten! Heerlijk! En ook op oudejaar kon de dramadrang niet hoog genoeg oplopen: vrieskou onder -5, schoenen nog opener dan een paar Crocs, maar wel meer stylish, én zere voeten! We zijn het nieuwe jaar kortom goed gestart, met een heerlijke portie drama!

Waarom x en y mij niet koesteren.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 13 december 2008)

Ze had zich helemaal goed voorbereid. Vooral geestelijk maar ook fysiek. Elke oefening had ze gemaakt, wel tien keer, tot ze volledig juist was! Elke theorieregel had ze gelezen tot ze hem van rechts naar links kon opzeggen. Ze was er klaar voor…

Ze overhandigde haar een pagina, voor- en achterzijde bedrukt. ‘Deel 1’ was het genoemd. Ze begon haar kladblad vol te kliederen en het kliederen hield vrijwel steek. Wanneer ze het eerste deel overhandigde kreeg ze, orgineel als altijd, ‘deel 2’. Ze bekeek het en alles begon te tollen. Sinussen en cosinussen bonkten in haar hoofd, faculteiten fluisterden haar onbemoedigende woordjes toe. Ze kon wel janken. Alles was voor niets geweest. Ze wou het liefst blanco afgeven, uit het lokaal rennen tot in het midden van het dorp en dan buiten haar zinnen God verschillende verwijten naar zijn kop gooien. Maar nee, ze kliederde er maar op los en hoopte dat deze nachtmerrie zo snel mogelijk voorbij was!

Toen ze dacht het ergste wel gehad te hebben en al fietsend naar huis reed, begon het onophoudelijk te sneeuwen. Joost Zwegers schreeuwde door haar Ipod dat het beste nog moest komen, en dat hoopte ze dan maar. De sneeuw klitte zich vast in haar haar, bleef plakken op haar jas en op de onmogelijkste plaatsen op haar gezicht. Opeens voelde ze iets warm langs haar neus; it always can be worse, ze had een bloedneus. Zou het van de stress geweest zijn of van de kou? Eén ding weet ze zeker… X en Y koesteren haar absoluut niet! Helaas. Maar Joost mag het weten.

oh no, seems the best is yet to come
oh no, seems the best is yet to come
I’m screamin’ it out boy, screamin’ it out
oh no, seems the best is yet to come

Als je denkt alles onder controle te hebben, ga je gewoon niet hard genoeg.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 28 november 2008)

Als ik 3 dagen achter loop op mijn planning, als ik wéét dat ik al een volgeboekt weekend heb, als ik wéét dat ik zal moeten knokken de komende weken, zélfs dan kan ik zeer impulsief reageren. Of beter, vooral dan! Ik heb dit weekend m’n handen vol en zal voornamelijk tégen de klok moeten werken. Maar goed, zoals mijn naam klinkt, zal ik het als steeds ook waarmaken. Geen twijfel mogelijk! Hoewel… Ik zag een oproep naar de studenten toe. Ze zochten zwarte pieten. En aangezien de meesten ons wel weten hoe het Sinterklaasverhaal in elkaar zit… Ja, ik zag het papier hangen en werd zo blij als een klein kind, zo enthousiast als een animator en zo high als een hoofdanimator in spé. Ik kan soms gaan zweven bij de stomste dingen!

En ja, even later stonden we dan aan het bureau, nummers noterend, blikken uitwisselend onder het motto ‘dit kan alleen met jou’. Ja! Zondag is de dag, dat ik Zwarte Piet zal spelen naast de kindervriend der kindervrienden. De man met de lange baard en de mijter, jawél, Sinterklaas!

Het is, zoals gezegd, om te zweven. Maar dit blijft de aarde en de zwaartekracht verzwakt niet, hélaas. Ik zat al met mijn hoofd tussen kinderen en pakjes toen ik plots werd wakkergeschud. Waarom kan ik nu niet gewoon de rest van mijn leven dromen? Of is dat meer iets voor Doornroosje? Misschien moet ‘k me ook maar eens prikken aan een spinnend wiel. Maar goed, ik werd opgeschrikt – een wit karton met het schoollogo zwaaide heen en weer voor mijn oogkas. Het was geen uitnodiging. Het was ook geen cadeau. Het was mijn rapport. En god, ook al heb ik hard mijn best gedaan, het mocht niet zijn… Maar de Sint, die heeft mij natuurlijk een heel jaar hard zien werken. En als hij tegenwoordig bijziend geworden is, zal ik het hem zondag even influisteren! Lekker op een onbewaakt moment en impulsief! Want zo doen we het!

One of those days.

 

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 24 november 2008)

Op sommige dagen zou ik mezelf van kant kunnen makenn. Dan zeg ik dingen waarbij ik – nadat ik de klanken heb gehoord- denk: ‘Say Whaat?’ Ik zou me wel voor m’n hoofd kunnen slaan. But people stay people, hunny. Of we het willen of niet, we doen dingen die we eigenlijk niet willen doen en omgekeerd. We praten over seks op de meest vreemde manier met de meest vreemde mensen, we doen dingen op momenten dat we andere dingen zouden moeten doen. We zijn ook maar levende wezens. Waarom moeten mensen zo streng zijn voor elkaar? Spreek voor jezelf, en kijk eens goed lang in de spiegel! Stel maar vast dat je nergens op slaat. Ik wil helemaal niet negatief doen, al doe ik het wel, ik ben een mens… Maar goed, ik heb zin om voor de spiegel te gaan staan en te besluiten dat ik mezelf wel graag mag dus ook gerust anderen mag bekritiseren. Ja, noem me maar allemaal arrogant. Maar bedenk dan wel dat ik de enige ben die volledig eerlijk is. Want als je jezelf graag ziet, ja dan zie je meestal de wereld ook graag! En baby, peace!

Als ik niet beter wist zou ik met Chris Martin trouwen.

(oorspronkelijk gepost op http://sellmyshoes.skynetblogs.be op 23 november 2008)

Tell me you love me
Come back and haunt me
Oh and I rush to the start

Gosh. Ik weet het nog goed, vorig jaar eind februari, de dag dat m’n leven veranderde. Lekker sentimenteel, maar ik meen het! Ik heb zo van die mijlpalen. En hij was er één. Hij. Te oud, te knap, te ver weg wonend en gewoon te onbereikbaar – zoals de afritten van de E40. God, ja, mijn leven draaide en tolde en bleef maar draaien en bleef maar tollen. Ik voelde me goed, tenminste hij deed me goed voelen. Ik werd gek, compleet gek. Gek van angst. Niet opnieuw de liefde. Niet opnieuw elkaar dag in dag uit graag zien, vlinders voelen en dan plots… Zouden de vlinders in een net gevangen worden, opnieuw angst. Daar zou m’n hart breken. Maar nee, ik was zo naïef dat ik mezelf kon overtuigen om de vlinders een kans te geven, tot vandaag. Ik heb ze zelf maar gevangen. Had ik ze maar niet verder laten komen dan het stadium van rups…

Als ik niet beter wist zou ik met Chris Martin trouwen. Met zijn muziek. Die geeft me ook vlinders, vlinders die niet weggaan. Vlinders die je opnieuw, en opnieuw, en opnieuw kan laten vliegen. Vlinders met het eeuwige leven. Vlinders in donkere kleuren van verdriet maar ook in fijne kleuren van geluk. Vlinders… Ach, als ik met Chris Martin trouw dan moet ik eerst Gwyneth Paltrow een kopje kleiner maken en zouden mijn kinderen Apple en Mozes heten…

Misschien moet mijn naïeve ik het net van de vlinders maar even zijn gang laten gaan en hopen dat het snel ijzig koud wordt, zodat alle vlinders kunnen sterven van kou. Hun verdiende straf…

I used to rule the world
Seas would rise when I gave the word
Now in the morning I sleep alone
Sweep the streets I used to own